กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เฟยจิวยิ่งคิดยิ่งโมโห ขนพองฟูขึ้นจนกลายเป็นลูกบอลสีเหลืองอ้วนกลม แสงสีแดงบนร่างส่องสว่าง เฟยจิวไม่มีวันยอมรับผิด!
พอเปิดกรง ก็ถูกหลงเชียนตบหัวนกจนเอียงไปข้างหนึ่ง ก่อนจะวางชามลง
“ทำอะไรน่ะ นายยังจะอาละวาดอีกเหรอ? ถ้าอาละวาดอีกก็ไม่ต้องกินข้าวแล้ว”
แสงสีแดงสลายไป ขนเรียบลง มันยังคงเป็นเจ้าเสี่ยวเฟยจิวอ้วนทวนตัวนั้น แล้วถูไถไปที่ข้างมือของหลงเชียน
“จิ๊บ!” กินข้าว!
หลงเชียนจิ้มศีรษะมัน เปิดคลุกบะหมี่วุ้นเส้นเปรี้ยวเผ็ดของวันนี้ให้มัน
แฟนคลับ@เหมือนฉากที่คุณแม่ตีฉันเสร็จแล้วเรียกฉันไปกินข้าวเปี๊ยบเลย~
แฟนคลับ@เฟยจิว นายช่วยมีศักดิ์ศรีหน่อยได้ไหม! มื้อนี้ไม่ต้องกินแล้ว!
แฟนคลับ@เฮ้อ มีข้าวให้กิน ศักดิ์ศรีมันจะไปสำคัญอะไรล่ะ! จิ๊บ!
หลงเชียนบิขนมแป้งอบชั้นกรอบออกหนึ่งชิ้น แป้งกรอบร่วงกราว กลิ่นหอมอบอวล ยอดเยี่ยมกว่าที่เธอเคยทำเมื่อก่อนมาก เธอขบคำหนึ่ง กรอบ หอม แม้แต่เนื้อในยังหอมขนาดนี้ พอกับเบา ๆ แล้วหลับตาลง ก็ไม่รู้จะบรรยายอย่างไรแล้ว ขนมแป้งของแคว้นฮวาช่างลึกล้ำไพศาลจริง ๆ!