ตอนที่ 193 ร่างมนุษย์ของเนี่ยนเนี่ยน

หลงเชียนใช้แรงทั้งหมดที่มีวิ่งออกไปสุดชีวิต เส้นเลือดที่เพิ่งสมานตัวฉีกขาดอีกครั้งจนร่างทั้งร่างโชกไปด้วยเลือด เลือดอันหวานหอมดึงดูดผู้ล่าจำนวนมากยิ่งขึ้นให้เข้าใกล้

ขณะที่กำลังวิ่งตะลุย มือของเธอควบคู่ไปกับการกดท้ายทอยของเนี่ยนเนี่ยนเพื่อเยียวยาเขา เนี่ยนเนี่ยนตัวสั่นเล็กน้อย หลงเชียนกดศีรษะของเขาซุกเข้ากับอก

“ไม่ต้องกลัว”

ศีรษะของเนี่ยนเนี่ยนเสียดสีกับเสื้อผ้าของเธอในอ้อมอก สายธารความอบอุ่นสายหนึ่งไหลหลั่งลงมา

เมื่อวิ่งพ้นเขตห้วงอเวจี สิ่งมีชีวิตระดับสูงอันน่าพรั่นพรึงก็ไม่ย่างเท้าตามออกมาอีกแม้แต่ก้าวเดียว หลงเชียนถอนหายใจยาว ก่อนกัดฟันเร่งสปีดวิ่งต่อจนห่างจากห้วงอเวจี 3-4 กิโลเมตรจึงหยุดลง พร้อมปลดปล่อยกลิ่นอายทั่วร่างออกมาจนหมด ทำให้พวกสัตว์ที่จ้องจะเคลื่อนไหวรีบหลบซ่อนตัวตามมุมทันที

หลงเชียนนั่งหอบอยู่บนพื้น สะเก็ดเลือดบนร่างกายเกาะตัวแข็งเป็นเปลือกรูปคน เนี่ยนเนี่ยนคลานลุกขึ้นมาช่วยแกะสะเก็ดเลือดให้แตกออก แล้วเลียใบหน้าของเธอจนรู้สึกคันยิบ ๆ

“เด็กดี ไม่เป็นไรใช่ไหม”

“จี๊ ๆ”

หลงเชียนรีบประคองเนี่ยนเนี่ยนให้ตั้งตรง ขนาดตัวของเสี่ยวถวนจื่อหดเล็กลง ดูซื่อ ๆ บื้อ ๆ

“บาดเจ็บที่ท้ายทอยจนส่งผลต่อสติปัญญาหรือเปล่า”