กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลงเชียนมองกิ้งก่าตัวน้อยที่คาบอยู่ในปากของเสี่ยวถ่าพลางยิ้มหัว
“เสี่ยวถ่าอ้าปากเร็ว เหยื่อยังตัวเล็กเกินไป ไม่มีเนื้อหรอก”
เสี่ยวถ่าคายเหยื่อในปากออกมา
“งั้นฉันไปจับตัวใหญ่มาดีกว่า!”
หลงเชียนเหลือบมองเวลา ชั่วแป๊บเดียวก็เกือบสี่โมงแล้ว
“วันนี้หยุดล่าเหยื่อก่อนดีไหม พี่นัดอาจารย์เฝิงมากินข้าว ต้องรีบกลับไปทำอาหารแล้ว”
“แบบนี้นี่เอง งั้นกลับบ้านกันก่อนเถอะ! พรุ่งนี้ฉันจะจับเหยื่อตัวใหญ่กลับมาให้ได้!”
“ตกลง พี่จะรอนะ”
เสี่ยวถ่าสลัดทรายบนตัวแล้วกระโดดขึ้นไปบนไหล่ขวาของหลงเชียน เฟยจิวบินไปจับบนศีรษะของเสี่ยวถ่า สไลม์กระโดดขึ้นไหล่ซ้ายของหลงเชียน ส่วนเสี่ยวซื่อบินอยู่บนท้องฟ้า คอยเฝ้าระวังอุบัติเหตุที่ไม่คาดคิด
ยังดีที่ครั้งนี้พวกเธอเดินเท้ากลับบ้าน หากเสี่ยวซื่อพาพวกเธอเคลื่อนที่ในพริบตากลับไปตรง ๆ ก็คงจะคลาดกันพอดี