กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลงเชียนรู้สึกอับอายเล็กน้อย
“ขอโทษที ฉันกลัวหนูคอนข้างน่ะ”
ตอนที่พลังจิตวิญญาณของชายคนนั้นกวาดมาอีกครั้ง หลงเชียนก็ตวัดมืออย่างแรง นางสามารถปลดปล่อยการควบคุมด้วยพลังจิตวิญญาณได้แล้ว! อย่างมากที่สุดมันก็เป็นแค่ส่วนประกอบของพลังงาน การอัดพลังจิตวิญญาณเข้าไปตรง ๆ ทำให้มันขยายตัว เหมือนข้าวโพดกลายเป็นข้าวโพดคั่ว ผู้ที่ปล่อยพลังจิตวิญญาณจะรู้สึกได้ว่าพื้นที่สแกนพลังจิตวิญญาณขยายกว้างขึ้น แต่กลับกดข่มนางไม่ได้อีกต่อไป!
มือสังหารระดับมังกรสองคนสบตากัน
“สมกับเป็นศิษย์ของพ่อครัวมารมือผี”
พวกเขาไม่เคยปะมือกับหัตถ์ผี เพียงแต่เคยได้ยินตำนานของเขาในยุทธภพ ศิษย์ที่เขาเพิ่งสั่งสอนได้ไม่กี่วันยังเก่งกาจขนาดนี้ แล้วผู้เป็นอาจารย์คนนี้จะ...
ลังเลว่าควรจะถอนตัวดีหรือไม่ หงเหลียนไม่ได้เป็นหงเหลียนที่ทำให้พวกเขาภาคภูมิใจอีกต่อไป ยอดคนย่อมรู้จักปรับตัวตามสถานการณ์ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ภารกิจสุดท้าย...
มือสังหารระดับมังกรสองคนลงมือพร้อมกัน ความรู้สึกกดดันอันตรายถึงชีวิตบีบเค้นเข้าหาหลงเชียน แค่นางสลายแรงกดข่มของพวกเขาก็สูญเสียมโนจิตไปไม่น้อย ขณะกำลังคิดว่าจะจัดการอย่างไร หนิวซู่ซูก็กางมือออก ดึงตัวคนละข้างแล้วเหวี่ยงพวกลอยออกไปอย่างง่ายดาย
หลงเชียน: !!!
เขาเก่งกาจขนาดนี้เชียว!