ตอนที่ 155 ซื้อชีวิต

ป้าจูไม่เข้าใจเลยว่าเสี่ยวเชียนเพิ่งมาอยู่ดาวมารได้นานเท่าไร ทำไมถึงมีคนว่าจ้างมือสังหารหงเหลียนมาตามล่าเสี่ยวเชียนได้

“พวกเรารีบกลับกันเถอะ ไม่รู้ว่าเสี่ยวหลิงเป็นอย่างไรบ้าง”

“อืม เมื่อวานฉันทำหมูหย็องไว้เยอะมาก เธอต้องชอบแน่ ๆ”

ทั้งสองคนรีบร้อนไปถึงโรงเรียน ทว่าอาจารย์กลับแจ้งว่าเสี่ยวหลิงทนไม่ไหวจนเสียชีวิตไปเมื่อคืนนี้แล้ว เนื่องจากเธอไม่มีญาติพี่น้องในชุมชนเหลืออยู่แล้ว โรงเรียนจึงช่วยจัดการงานศพให้ ป้าจูกำป้ายบรรพชนอันเล็กไว้แน่น ด้านหลังยังมีกล่องเถ้าอัฐิใบเล็กของเธอวางอยู่ นางทุบพื้นด้วยความโศกเศร้า

“เกิดอะไรขึ้น เมื่อคืนเธอยังดี ๆ อยู่เลย!”

“เด็กคนนั้นแต่เดิมก็ตะเกียงขาดน้ำมันอยู่แล้ว เธอจากไปอย่างสงบมาก จริงสิ ก่อนตายเธอบอกว่าขอบคุณพวกคุณด้วย”

อันที่จริงเด็กคนนั้นทื่อเหมือนท่อนไม้และจู่ ๆ ก็ตายลง ตั้งแต่ต้นจนจบไม่เคยพูดอะไรสักคำ แต่ก็ไม่อาจทำร้ายน้ำใจของคนดีสองคนนี้ได้

หลงเชียนอดไม่ได้ที่จะขอบตาแดงกวาง วางขนมเปี๊ยะหมูหย็องไว้หน้าป้ายบรรพชนของเธอ หยิบธูปออกมา แล้วจุดธูป

“ป้าจู ให้เธอไปสู่สุขติเถอะ หวังว่าชาติหน้าเธอจะได้เกิดเป็นเด็กที่มีคนคอยรักคอยเอ็นดู”

ป้าจูกำหมัดแน่น พยายามอย่างยิ่งไม่ให้สีหน้าของตนเองทำเอาหลงเชียนตกใจ ฉันไม่ต้องการชาติหน้าอะไรทั้งนั้น! ชาตินี้ยังอยู่อย่างไม่มีความสุข แล้วยังจะพูดถึงชาติหน้าอะไรอีก! หลี่ขยะแผ่นดิน! ฉันไม่มีวันปล่อยแกไปแน่!