เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“กล้าทำร้ายศิษย์ฉันเหรอ!” แรงกดข่มบนร่างปี้เฉิงพวยพุ่งออกมาเต็มที่! พลังงานสีดำที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าไหลเวียนอยู่บนร่าง หลงหลิงพุ่งเข้าไป แทบจะในพริบตาเดียวก็ถูกปี้เฉิงคว้าตัวไว้ คมดาบที่ควบแน่นจากแสงสีดำตัดหางของเขาขาดไปสี่เส้น!
หางที่เหลืออยู่อีกหนึ่งเส้นทุ่มกำลังสู้สุดชีวิต ถึงทิ้งระยะห่างจากปี้เฉิงได้นิดหน่อย แต่ปี้เฉิงไม่ปล่อยโอกาสให้เขา ฟันดาบลงไปตรง ๆ หัวก็ร่วงตกพื้น!
หลงเชียนอ้าปากค้าง อาจารย์แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!!!!
ปี้เฉิงโยนศพในมือทิ้ง ลำแสงสีดำทิ้งบอมบ์ไปรอบทิศทางไม่หยุด หลงเชียนพลันรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว เมื่อถูกใครบางคนบีบคอเข้าอย่างแรง!
ศพของหลงหลิงบนพื้นกลายเป็นหางยักษ์เส้นหนึ่ง หลงหลิงตัวจริงหอบหายใจหนัก ๆ พร้อมกับหัวเราะคิกคักอยู่ข้างหูหลงเชียน
“นายปล่อยเธอซะ! แล้วฉันจะละเว้นชีวิตให้!”
“ละเว้นชีวิตให้ฉันเหรอ? ฉันกลัวจังเลย! ฮ่าฮ่า!”
เขาลงน้ำหนักบีบหลงเชียน กรงเล็บกรีดผิวของเธอจนเป็นแผล มีพิษจริง ๆ ด้วย! หลงเชียนเตรียมการป้องกันไว้นานแล้ว เธอใช้พลังงานปิดกั้นร่างกายทั้งหมดไว้ พิษที่เข้าสู่ร่างกายจึงไม่สามารถไหลตามของเหลวเข้าสู่ตัวได้ ลำคอที่เขียวคล้ำเพราะพิษจึงเด่นชัดอย่างยิ่ง
หลงหลิงยังมีอารมณ์ดูว่าทำไมเธอถึงยังไม่ตาย
“หือ?”