กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลังจากปี้เฉิงถามเหล่าเฝิงเสร็จ ตามธรรมเนียมแล้วก็ต้องถามเธอสักหน่อย
“คุณจะหาเรื่องช่วยคนแปลกหน้าทำไมเยอะแยะ ชื่อเสียงรักษาหายร้อยเปอร์เซ็นต์ของฉันเกือบจะพังหมดแล้ว”
ชำเลืองมองโต๊ะแปบหนึ่ง เอ๊ะ แกนพลังงานหายไปไหนแล้ว เหล่าปี้เก็บมือไวขนาดนี้เลยเหรอ เฮ้อ ฉันไม่ได้จะขโมยของคุณสักหน่อย อย่างมากก็แค่จับ ๆ ดู ๆ เท่านั้นเอง
คิดไม่ถึงเลยว่าหมอเฝิงจะให้ความสำคัญกับชื่อเสียงขนาดนี้ โชคดีที่ไม่ได้ทำพัง
“ขอโทษด้วยนะคะหมอเฝิง เกือบจะถ่วงขาคุณแล้ว ต่อไปเรื่องที่ไม่มีความมั่นใจฉันจะไม่ทำอีกแล้ว แค่เห็นว่าเธอน่าสงสารแถมลูกยังเล็กอยู่”
“เฮ้อ ยัยหนูวันหลังอย่าหาเรื่องแกว่งเท้าหาเสี้ยนอีกเลย สังขารเฒ่าชราผู้นี้ทนแรงเหวี่ยงไม่ไหวหรอก บ้านไหนไม่มีเด็กน่าสงสารบ้างล่ะ”
เหล่าเฝิงเก็บเข็มเงินกลับมา ทั้งยังฝังเข็มให้ตัวเองอีกสองสามเล่ม สมองอื้ออึงไปหมด แก่แล้วจริงๆ หนอ~
“หมอเฝิง คุณไม่ฆ่าเชื้อสักหน่อยก่อนฝังตัวเองเหรอคะ”
เหล่าเฝิงเกือบถูกน้ำลายตัวเองสำลัก
“คุณสงสัยความสามารถทางวิชาชีพของเฒ่าชราผู้นี้เหรอ”