เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลงเชียนไม่เคยพบเจอใครที่หน้าด้านไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อน หลี่ฮุ่ยผู้นั้นแต่งตัวเรียบร้อยสะอาดสะอ้าน แต่ลูกสาวที่เขาบอกว่าใกล้ตายกลับนั่งอยู่ตรงประตูด้วยสภาพมุมปากแห้งแตก ผมเผ้าพันกันเป็นปม แผลตามตัวยังไม่ทันหาย และเนื้อตัวสกปรกมอมแมมไม่ต่างจากขอทาน!!
ความจริงเป็นอย่างไรไม่ต้องเอ่ยถามอีกแล้ว!
“เด็กน้อย เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เด็กน้อยไม่แม้แต่จะเงยหน้า ดวงตามองตรงไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย นั่งเงียบสงบเหมือนตุ๊กตาโดยไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ
“พวกคุณจะทำอะไร อย่ามาแตะต้องลูกสาวฉันนะ!”
บาดแผลบนใบหน้าของหลี่ฮุ่ยยังไม่ทันหายดี เมื่อวานเขาโดนหนูกัด! เจ้า รปภ. เฮงซวยนั่นตั้งใจชัด ๆ! เห็นหนูกัดฉันแท้ ๆ แต่กลับไม่ยอมไล่หนู! เดี๋ยวฉันจะไปร้องเรียนมัน!
เมื่อเห็นหลงเชียนผู้ที่ซ้อมเขาจนมีสภาพเช่นนี้ โทสะก็พุ่งขึ้นมาทันที
“นังยัยหนูเฮงซวย แกทำฉันซวยหนักมาก!”
ป้าจูชี้นิ้วใส่เขา
“แกจะทำอะไร”