ตอนที่ 149 ย่างเข้าสู่ฤดูหนาว

“ไม่เอาดีกว่ามั้ง เสียเวลา”

“ยังไงฉันก็ทำอาหารสะดวกอยู่แล้ว เนื้อหอยอวบอ้วนขนาดนั้นอย่าปล่อยให้เสียเปล่าเลย เสี่ยวชิงทานเผ็ดได้ไหม”

“ทานได้ แต่ทานเผ็ดมากไม่ได้”

“โอเค งั้นฉันทำแบบเผ็ดน้อยนะ”

หลงเชียนล้างเนื้อหอยจนสะอาด เสกน้ำร้อนออกมากลุ่มหนึ่งเพื่อล้างเมือกเหนียวและทรายบนผิวเนื้อหอย เครื่องในไม่ได้สกปรกมาก และแทบไม่มีทรายเลย นางฉีกขอบเนื้อหอยที่กรองทรายออกแล้วโยนทิ้งไป ดึงดูดฝูงปลาตัวใหญ่สีดำกลุ่มหนึ่งเข้ามาแย่งอาหารกัน ปลาอะไรกัน หน้าตาน่าเกลียดขนาดนี้ ก้างก็เยอะเนื้อก็มีไม่กี่ขีด รังเกียจชะมัด

ตั้งเตาหินเสร็จ ก็นำแผ่นหินบาง ๆ ออกมาแผ่นหนึ่ง หั่นเนื้อหอยเป็นเส้นเล็ก ๆ นำไปหมักกับน้ำส้มสายชูขาวก่อน หั่นพริกเขียวพริกแดงเป็นวง ขิงซอย และต้นหอมซอย

เสี่ยวชิงส่ายหน้า เนื้อของหอยเรืองแสงต่อให้หั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ ก็ยังเคี้ยวยากมาก เสียดายวัตถุดิบดี ๆ ตั้งมากมาย

หลงเชียนจุดไฟขึ้น แสงไฟอันโชติช่วงโดดเด่นสะดุดตาอยู่ท่ามกลางหอยเรืองแสง หลงเชียนพบว่าหอยเรืองแสงสว่างขึ้นกว่าเดิม หอยเรืองแสงพวกนี้ยังมีนิสัยชอบอวดเหมือนนกยูงด้วยหรือ

หอยเรืองแสงตัวที่สว่างที่สุดนั้น นางใช้ออกแรงดึง นำดาบออกมางัด ในที่สุดก็ขุดมันออกมาจนได้ ทว่าเปลือกถูกนางทำพังไปแล้ว สีสันก็ไม่สว่างอีก ช่างเถอะ ซ่อมแซมมันให้ดีแล้ววางกลับไว้บนผนังโคลน ครั้งหน้าค่อยพาเสี่ยวซื่อมาดูด้วยตัวเอง

หอยเรืองแสงตัวนั้นจึงต้องใช้ชีวิตหอยอันมืดมนนับแต่นั้นมา ส่วนหอยเรืองแสงตัวอื่น ๆ ยังคงแย่งชิงกันเป็นหอยที่สว่างที่สุดในแม่น้ำใต้ดิน