กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เหล่าเฝิงตรวจชีพจรให้หลงเชียน
“ยัยหนูนี่ร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว ร่างพร่องรับของบำรุงไม่ไหว นายกลับป้อนน้ำซุปกับเนื้อสัตว์บำรุงข้นคลักให้กิน โชคดีที่นางอาเจียนออกมา ไม่อย่างนั้นคงได้ทรมานแสนสาหัสแน่”
หลินเฉินทำตัวไม่ถูก เขาไม่เคยรู้เรื่องหลักการร่างพร่องรับของบำรุงไม่ไหวมาก่อน ตั้งแต่เด็กเวลาเขาบาดเจ็บ แค่ได้กินอาหารดี ๆ สักมื้อก็หายดีอย่างรวดเร็วตลอด
“ขอโทษครับ เป็นความผิดของผมเอง”
“ไม่ใช่ความผิดของนายหรอก แค่ยัยหนูคนนี้ไม่เหมาะพอดีน่ะ”
คราวที่แล้วตรวจชีพจรของนางก็รู้ว่าเพิ่งทะลวงผ่านระดับ S มาได้ไม่นาน พอมาถึงระดับ SSS เร็วขนาดนี้ กายเนื้อปรับตัวตามความเร็วของการปะทุของพลังงานไม่ทัน ร่างกายของนางในตอนนี้กรอบบางยิ่งกว่าป้ายชื่อหน้าประตูที่มีอายุเกือบสองร้อยปีเสียอีก
เหล่าเฝิงฝังเข็มให้นาง หลินเฉินมองนางถูกฝังเข็มจนเหมือนเม่นด้วยความปวดใจ ทั้งโมโหความโง่เขลาของตัวเองและแค้นตัวเองว่าทำไมต้องอยากอวดฝีมือทำอาหาร ทั้งหมดเป็นเพราะตัวเองแท้ ๆ!
หลงเชียนเบิกตาโพลงขึ้นมาทันที ทั่วทั้งร่างทรมานเหมือนถูกมดกัดกิน แถมยังขยับไม่ได้! ดอกตาอกลอกไปมา ก่อนจะพบด้วยความตื่นตระหนกว่าบนตัวมีเข็มฝังอยู่เต็มไปหมด!
“หมอเฝิง?”
“ยัยหนูตื่นเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”