กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 235 ไม่ร้องไห้ไม่เอะอะ
ปีนี้เมืองจิงคึกคักเป็นพิเศษ ชานชาลาสถานีรถไฟเต็มไปด้วยผู้คน เสียงร้องตะโกน เสียงประกาศ เสียงหวูดรถไฟปนกันวุ่นวาย
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งที่กังวานและสดใสก็แทรกผ่านความอึกทึกขึ้นมา
“อาสะใภ้! ฉันมารับคุณแล้ว!”
เสิ่นเว่ยตงและคณะหันไปมองตามเสียง
ก็เห็นเสิ่นปินปินวิ่งมาอย่างตื่นเต้นจากในฝูงชน โดยมีผู้เฒ่าเสิ่นกับเสิ่นเย่าตงตามมาข้างหลัง
เสิ่นเว่ยตงกับซ่งอี่โม่เอ่ยเรียก “ปู่ พี่ใหญ่”
หลินซวี่เหวินทักทาย “ปู่เสิ่น พี่เย่าตง”
สองคนที่อยู่ข้างหลังหลินซวี่เหวินคำนับผู้เฒ่าเสิ่น
ผู้เฒ่าเสิ่นพยักหน้า สายตาจับจ้องอยู่ที่เด็กสองคน