บทที่ 389 งานถนัดเดิม

บทที่ 389 งานถนัดเดิม

ขอแค่ได้ยินว่าไม่คิดเงิน ไม่ว่าจะชอบกินหรือไม่ หลายคนก็ย่อมเข้ามาลองชิม

ทุกคนหยิบกันคนละชิ้นสองชิ้น ล้อมอยู่รอบตัวซูจื่อหลิง

“อร่อย! รสชาตินี้ไม่แพ้เต้าหู้ที่เจ้าขายเลย!”

“ใช่ ๆ ถ้าเพิ่มถั่วลิสงบดอีกหน่อยก็จะดีเลย แบบนั้นยิ่งหอม!”

ซูจื่อหลิงเลิกคิ้ว “ท่านลุง พวกท่านเคยกินเต้าหู้บ้านข้าด้วยหรือ?”

“เคยกินอยู่สองสามครั้ง เป็นพวกท่านอาสะใภ้ที่ออกมาซื้อ”