บทที่ 336 ต้องไม่ใช่ครั้งแรกแน่ ๆ ใช่ไหม?

บทที่ 336 ต้องไม่ใช่ครั้งแรกแน่ ๆ ใช่ไหม?

“ขอบคุณหัวหน้า!” ชิงซานมองหมั่นโถวสองลูกในมือด้วยน้ำตาคลอเบ้า รู้สึกซาบซึ้งใจเหลือเกิน

หลายวันก่อนตอนอยู่ในอำเภอยังมีอะไรกิน แต่พอมาถึงเขาที่ไม่มีทั้งหมู่บ้านข้างหน้าและร้านรวงข้างหลัง ต้องคอยจับตาดูคนอื่น แถมยังกังวลว่าจะถูกพบตัวอีก

ถ้าก่อไฟย่างของป่าเอง กลิ่นก็แรงเกินไป เดี๋ยวคนอื่นรู้ตัว เขากับเจ้าสี่จึงเคี้ยวเสบียงแห้งกันมาหลายวันติดต่อกันแล้ว

จู่ ๆ ได้เห็นหมั่นโถว ก็อดรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาไม่ได้

ลู่เยี่ยนมองคนที่ได้หมั่นโถวสองลูกแล้วน้ำตาคลอเบ้า ส่ายหน้าอย่างเวทนา จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป พลางพึมพำ “ช่างน่าเวทนา ชีวิตนี่มันอะไรกัน? คิดถึงตอนทำภารกิจกับข้าเมื่อก่อน ได้กินดีอยู่ดี เคยปล่อยให้พวกเจ้าหิวเสียเมื่อไร?”