บทที่ 335 ขอยืมเงิน

บทที่ 335 ขอยืมเงิน

ลู่เยี่ยน “……”

แน่ใจแล้ว ยัยนี่กำลังล้อเขาเล่นจริง ๆ!

เขามองไปทางที่อยู่ไม่ไกล แววตาวูบไหว คิดว่าต้องรีบเก็บให้เสร็จแล้วไปเสีย หากถูกพบเข้าจะซวยเอา เขาคนเดียวพอจะหนีได้ แต่ปัญหาคือยังมีซูจื่อหลิงอยู่ด้วย

พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็หันไปมองซูจื่อหลิง เพียงมองแวบเดียวก็ทำให้เขาตกใจจนตาเบิกโพลง

ซูจื่อหลิงสะพายตะกร้าหลังเรียบร้อยแล้ว ไม้ไผ่วางพิงอยู่ข้าง ๆ เธอถ่มน้ำลายลงบนฝ่ามือ จากนั้นก็โอบลำต้นด้วยสองมือ แล้วพุ่งตัวขึ้นไปอย่างรวดเร็วในพริบตา

แค่เขาเผลอเหม่อ เธอก็ปีนขึ้นไปสูงจากพื้นถึง 10 เมตรแล้ว ยังไม่ลืมสั่งเขา “เจ้าปีนต้นไม้เป็นไหม? ถ้าไม่เป็นก็ช่วยรับเมล็ดต้นรักจีนอยู่ข้างล่าง”

ลู่เยี่ยนกัดฟันกรอด “เจ้าดูถูกใครอยู่? ลงมาเถอะ ข้าจะไปเก็บเอง!”