บทที่ 214 ต้นปิงเฝิ่น

บทที่ 214 ต้นปิงเฝิ่น

ซูหย่งเหอเห็นดังนั้นก็ไม่สนใจสิ่งอื่นอีก วางตะกร้าสะพายหลังแล้ววิ่งตามไป

เมื่อมองผลไม้ตรงหน้า ก็เห็นว่าต้นไม้ผลัดใบจนหมดแล้ว บนกิ่งเต็มไปด้วยผลสีทองอร่าม ห้อยเป็นพวง ๆ ซูจื่อหลิงดีใจจนยิ้มกว้างเห็นฟัน

ในใจร้องลั่นว่ารวยแล้ว ต้นปิงเฝิ่นผืนใหญ่ขนาดนี้ ทำวุ้นปิงเฝิ่นได้ตั้งหลายชาม

ตอนนี้เดือนแปดแล้ว ถึงจะเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง แต่ฟ้าก็ยังร้อนจัด ถ้าได้กินวุ้นปิงเฝิ่นเย็น ๆ สักชามคงชื่นใจไม่น้อย

ต้นปิงเฝิ่นแถบนี้สูงมาก อย่างน้อยมองไปสุดสายตาเธอก็ยังไม่เห็นปลาย ต้องเขย่งเท้าถึงจะมองเห็น หากเข้าไปในป่าต้นปิงเฝิ่น คนข้างนอกคงมองไม่เห็นเธอ