บทที่ 7 ขึ้นเขา

บทที่ 7 ขึ้นเขา

มองจี้อวิ๋นชูเดินจากไป ซูจื่อหลิงก็ลุกขึ้นปัดเศษหญ้าที่ติดก้น ก่อนหันหน้าเดินขึ้นเขา แต่เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงคนเรียก

“พี่สาว พี่สาว! รอข้าด้วย!”

เสียงดังมาจากด้านหลัง สดใสกังวาน แฝงความไร้เดียงสาแบบเด็ก ๆ

ซูจื่อหลิงหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับไป เห็นเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งอยู่ไม่ไกล กำลังวิ่งพร้อมโบกมือให้เธอ

ซูจื่อหลิงหลุดหัวเราะพรืด “วิ่งช้า ๆ หน่อย!”

ไม่นานซูจื่อมู่ก็มาถึงตรงหน้า เด็กหนุ่มเท้าสองมือยันเข่า หอบหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้าแดงก่ำ เสื้อผ้าป่านเนื้อหยาบที่สวมอยู่ไม่พอดีตัว มีรอยปะแล้วปะอีกจนแทบดูไม่ออกว่าเดิมทีหน้าตาเป็นอย่างไร

“พี่สาว ท่านจะไปไหนหรือ?”

เขาเงยหน้าถามทั้งที่ยังหอบหายใจ

“ฉันจะเข้าไปดูข้างในหน่อย แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าฉันอยู่ที่นี่?” ซูจื่อหลิงชี้ไปยังป่าด้านหลัง