บทที่ 8 เข้าป่า

บทที่ 8 เข้าป่า

โจ๊กข้าวโพดน่ะ ถ้าไม่มีงานหนักก็พอกินประทังไปได้ กัดฟันทนสักหน่อยเดี๋ยวก็ผ่านไป แต่พอเริ่มทำงานใช้แรง ถ้ากินไม่อิ่ม ท้องก็แสบร้อนจนปวด ไม่มีแรงสักนิด

นี่จึงเป็นเหตุผลที่พอมารดาของซูจื่อหลิงได้ยินว่าผักเบี้ยใหญ่กินได้และตากแห้งเก็บไว้ได้ ก็เปลี่ยนไปใช้ตะกร้าสะพายหลังใบใหญ่เพื่อแบกกลับมา

แต่ก่อนท่านย่าซูกับเจ้าของร่างเดิมจะปักผ้าด้วยกัน ปักแล้วก็เก็บสะสมไว้ ทุกสองเดือนค่อยเอาไปส่งที่เมือง แล้วเอาเงินที่ได้ไปซื้อธัญพืชหยาบกลับมาด้วย

แต่ตอนนี้มีแค่ท่านย่าคนเดียวที่ปักผ้า สายตาของนางไม่ค่อยดีแล้ว ปักได้ไม่มาก อีกทั้งเธอก็ไม่คิดจะให้นางปักต่อไป จากนี้คงมีแต่รายจ่ายมากกว่ารายรับ

เธอต้องหาอาหารเพิ่ม หรือไม่ก็รีบหาเงินให้ได้โดยเร็ว