เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 48 รังไหมแห่งซากเทพ
ผิวน้ำมหาสมุทรแปซิฟิกระเบิดออก ราวกับถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นฉีกกระชาก พีระมิดสีดำทั้ง 12 แห่งสั่นสะเทือนพร้อมกัน ส่งเสียงครวญครางของโลหะอันแสบแก้วหู เสียงนั้นเหมือนเสียงกรีดร้องครั้งสุดท้ายของคนใกล้ตายนับล้าน
รอยร้าวราวใยแมงมุมปกคลุมเปลือกสีม่วงของพวกมัน ของเหลวสีดำข้นหนืดพุ่งทะลักออกจากรอยแยก—นั่นไม่ใช่เลือดธรรมดา แต่เป็นความทรงจำอันเจ็บปวดของมนุษย์นับหมื่นที่ถูกบีบอัด ทุกหยดบรรจุช่วงเวลาแห่งความสิ้นหวังนับไม่ถ้วน ส่งกลิ่นฉุนชวนคลื่นไส้ของความเน่าเปื่อยผสมสนิมเหล็ก
บนแนวชายฝั่ง เผ่าพันธุ์เลือดผสมที่กำลังคุกเข่ากราบไหว้พลันชักเกร็งขึ้นมาพร้อมกัน ร่างของพวกเขากระตุกโดยไร้การควบคุมราวกับหุ่นเชิด
“อึกอ๊าก—!” เด็กสาวผมแดงคนหนึ่งเกาหน้าอกตัวเองอย่างเจ็บปวด เล็บทิ้งรอยเลือดเป็นทางบนผิวหนัง “มันกำลัง...กำลังกลืนกินฉัน...”