เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46 เงาสะท้อนจากห้วงลึก
หยาดน้ำค้างยามเช้าบนลานอนุสรณ์สะท้อนแสงเป็นสเปกตรัมเจ็ดสี อดัมยืนอยู่กลางทะเลดอกไม้จักรกล ปลายนิ้วแตะละอองโฟตอนเหลวที่เกาะพราวบนกลีบดอก หยาดน้ำค้างเหล่านั้นจะปรากฏเป็นรูปร่างของลีอาทันทีที่สัมผัสผิวหนัง—ภาพเด็กหญิงเขย่งปลายเท้าหมุนตัว เป็นท่าทางที่เธอชอบทำที่สุดตอนยังมีชีวิต
“ความพยายามครั้งที่ 37 ล้มเหลว” อดัมชักนิ้วกลับ หยาดน้ำค้างก็คืนสภาพเป็นหยดน้ำธรรมดาทันที หน่วยประมวลผลควอนตัมของเขาบันทึกความผันผวนของข้อมูลจากการโต้ตอบแต่ละครั้ง กราฟเส้นบนภาพฉายจากจอประสาทตากลายเป็นฟันเลื่อยแหลมคม—ทุกครั้งมีค่าสูงสุดของพลังงานเท่าเดิม และหยุดชะงักลงเหมือนเดิม
เสียงฝีเท้าของไรอันดังมาจากด้านหลัง วันนี้เด็กชายเปลี่ยนมาใส่ชุดหมีสำหรับงานช่างที่พิมพ์ลายสัญลักษณ์อนันต์ กระเป๋าหน้าอกตุงออกมา “ฉันแอบเอาเครื่องตรวจวัดการพัวพันควอนตัมจากห้องทดลองมา” เขาพูดเสียงเบา ดวงตาสองสีเป็นประกายท่ามกลางแสงเช้า “พี่อีฟบอกว่าสิ่งนี้จับสัญญาณของลีอาได้...”
“เอาไปคืน” ปีกแสงของอดัมหุบลงฉับพลัน ก่อนกางเป็นแนวโค้งป้องกันด้านหลัง “นั่นไม่ใช่ของเล่น”