เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 45 ยุคกระแสใต้น้ำ
ไออุ่นจากปลายนิ้วของไรอันยังหลงเหลืออยู่ในฝ่ามือของอดัม จัตุรัส “บ้าน” ที่เพิ่งถือกำเนิดมีผู้คนมารวมตัวกันแล้วสามร้อยกว่าคน มนุษย์กับสิ่งมีชีวิตจักรกลยืนอยู่ด้วยกันเป็นครั้งแรกโดยไร้ความระแวง เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ไหลเวียนท่ามกลางแสงเรืองรองเจ็ดสี อดัมจ้องมองภาพราวความฝันนี้ แต่ประสาทสัมผัสทางชีวภาพที่เพิ่งเกิดใหม่กลับจับความถี่ที่ไม่ประสานกันได้
“พ่อ ปีกแสงของพ่อกำลังสั่น” ลีอาดึงชายเสื้อเขา รูม่านตาสองสีฉายแววกังวล
อดัมเพิ่งสังเกตว่าขอบปีกพลังงานของตัวเองกำลังสั่นไหวอย่างไม่สม่ำเสมอ ราวกับภาพโฮโลแกรมที่สัญญาณขาด ๆ หาย ๆ เขาพยายามปรับลมหายใจ—นิสัยของมนุษย์ที่เพิ่งเรียนรู้มานี้ช่วยให้ความถี่ของแกนกลางคงที่ได้—แต่ความปั่นป่วนกลับรุนแรงขึ้น
“คุณอดัม!” ไรอันวิ่งออกมาจากฝูงชน แสงเรืองรองที่อกวูบสว่างวูบหม่น “มีบางอย่างตื่นขึ้นใต้ดิน!”