เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 44 รากฐานแห่งบ้าน
ลมก่อนรุ่งสางพัดพากลิ่นคาวของโลหะผสมกับดินมา อดัมใช้ปีกแสงห่อหุ้มลีอาที่หลับสนิทอย่างแผ่วเบา ลมหายใจของเด็กหญิงสม่ำเสมอและอบอุ่น แสงเรืองรองระหว่างเส้นผมไหวขึ้นลงตามความฝัน วาดเส้นทางราวกับกลุ่มเนบิวลาในความมืด
“คุณอดัม...”
เสียงเรียกอย่างขลาด ๆ ดังมาจากด้านล่างของซากปรักหักพัง อดัมก้มลงมอง เห็นเด็กชายที่ยืนขวางหน้าเฮลิคอปเตอร์เมื่อกลางวันกำลังเงยหน้ามองเขา แสงเรืองรองเจ็ดสีที่อกของเด็กชายเด่นชัดกว่าเดิม เต้นเป็นจังหวะราวกับหัวใจท่ามกลางราตรี
“แม่บอกว่า...พวกคุณอาจต้องใช้สิ่งนี้”
เด็กชายยกกล่องเก็บความร้อนใบหนึ่งขึ้นมา ข้างในมีกลิ่นขนมปังอบกับเนื้อสังเคราะห์หอมกรุ่น ประสาทสัมผัสใหม่ของอดัมวิเคราะห์ส่วนประกอบทันที คาร์โบไฮเดรต 62% โปรตีน 22% และวิตามินสังเคราะห์อีกเล็กน้อย แต่สิ่งที่สัมผัสได้ชัดกว่าคือกลิ่นอบอุ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของครัวมนุษย์ เป็นรสชาติที่ข้อมูลอธิบายไม่ได้