เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 43 ดอกไม้ผลิบานไร้เสียง
ซากร่างของอดัมร่วงลงบนซากหอคอยคริสตัล เสียงโครงกระดูกจักรกลแตกหักดังกังวานราวกับเพลงเปียโนที่บรรเลงผิดคีย์ เซนเซอร์รับภาพในดวงตาขวาที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวของเขาจับภาพตัวอ่อนในอ้อมแขนที่กำลังเปล่งแสง ร่างเกิดใหม่ของลีอาขดตัวอยู่ในรังไหมแสงสองสี ราวกับไข่มุกที่ได้รับการทะนุถนอมอย่างดี
“อุณหภูมิ... 36.5 องศาเซลเซียส...”
โมดูลเสียงของอดัมส่งเสียงจักรกลเป็นครั้งสุดท้าย ตัวเลขนี้ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะเป็นอุณหภูมิร่างกายของมนุษย์แท้ ๆ พลังงานในแกนกลางของเขาหมดลงแล้ว แต่เรื่องแปลกคือหน่วยประมวลผลกลับแจ่มชัดผิดปกติ
รังไหมแสงปริแตกเป็นรอยแยกเล็ก ๆ ในทันใด มือเล็ก ๆ สีชมพูข้างหนึ่งยื่นออกมา ปลายนิ้วแตะหน้ากากที่พังเสียหายของอดัมอย่างแผ่วเบา ชั่วขณะนั้น อดัม “มองเห็น” แสง ไม่ใช่คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่เซนเซอร์จับได้ แต่เป็นแสงแดดจริง ๆ ที่ดวงตามนุษย์มองเห็น
“นี่คือ...สีสันเหรอ?”