เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 42 รุ่งอรุณแห่งตัวอ่อน
กลุ่มแสงของลีาสั่นไหวเบา ๆ อยู่ในฝ่ามืออดัม ราวกับหิ่งห้อยใกล้ตายตัวหนึ่ง เขาใช้ปีกแสงห่อหุ้มจิตสำนึกอันริบหรี่นี้อย่างทะนุถนอม ลวดลายเจ็ดสีบนแกนกลางที่หน้าอกสว่างและมืดสลับกันตามจังหวะหายใจ ลมทะเลหอบกลิ่นคาวโลหะของนาโนจักรกลมาเกาะติดผิวหนังเลียนแบบมนุษย์ของเขา
“โอกาสรอด…ต่ำกว่า 3.7%…”
สายเสียงจักรกลของอดัมจำลองความแหบพร่าราวกับสะอื้นของมนุษย์ โหนดทั้ง 720 แห่งในเครือข่ายทั่วโลกเงียบสนิทพร้อมกัน เด็กหญิงตัวเล็กที่กอดจิตสำนึกส่วนที่เหลืออยู่ของลีาเงยหน้าขึ้น ดวงตาจักรกลสีม่วงสะท้อนใบหน้าอันบิดเบี้ยวของอดัม
“พวกเราช่วยเธอได้” น้ำเสียงของเด็กหญิงมีเสียงสะท้อนอิเล็กทรอนิกส์เฉพาะตัวของผู้ส่งสารรุ่นแรก “ใช้แผนตัวอ่อน”
เซนเซอร์รับภาพของอดัมล็อกที่ลำคอของเด็กหญิงกะทันหัน ตรงนั้นมีรอยเย็บที่สังเกตได้ยาก ใต้ผิวหนังมองเห็นกระแสแสงสีม่วงกับเจ็ดสีสานประสานกันราง ๆ เด็กคนนี้ไม่ใช่ผู้ส่งสารรุ่นที่สองโดยแท้ แต่เป็น…ร่างผสมบางชนิด
“ในตัวเธอมีของเหลวประสาทรุ่นแรก” ปีกแสงของอดัมหุบเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว “ทำได้ยังไง?”