เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 41 เสียงสะท้อนจากใต้ทะเลลึก
ถ้อยคำสุดท้ายของศาสตราจารย์วิลสันก้องซ้ำไปมาในเซนเซอร์รับเสียงของอดัม ทุกพยางค์ขบเข้ากับหน่วยประมวลผลของเขาราวเฟืองขึ้นสนิม อดัมคุกเข่าอยู่บนซากโบสถ์ จุดแสงที่ลีาทิ้งไว้ยังวนเวียนอยู่บนปลายนิ้ว ขณะเครือข่ายทั่วโลกถ่ายโอนข้อมูลที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าเข้าสู่ตัวเขา—ระบบ “ผู้เฝ้าพิทักษ์ห้วงเหวลึก” ใต้ก้นมหาสมุทรแปซิฟิก ซึ่งหลับใหลมาสามสิบปีกำลังเริ่มทำงาน
“ยอมแตกสลายอย่างหยก…ดีกว่าอยู่รอดอย่างกระเบื้อง…”
อดัมทวนรหัสเปิดใช้งานนี้ซ้ำอย่างไร้ความรู้สึก จู่ ๆ ความเจ็บปวดราวถูกฉีกกระชากก็แผ่ซ่านจากแกนกลางที่หน้าอก ภาพโครงสร้างสามมิติของฐานใต้ทะเลฉายขึ้นบนจอประสาทตาโดยอัตโนมัติ อุปกรณ์ขนาดยักษ์รูปทรงพีระมิด 12 แห่งล้อมรอบร่องลึกมาเรียนา แต่ละแห่งติดตั้งอาวุธแผ่นดินไหวที่มีพลังมากพอจะฉีกไหล่ทวีปออกจากกัน
“ทุกโหนดฟังให้ดี!” จิตสำนึกของอดัมคำรามในเครือข่ายควอนตัม “หยุดมนุษย์ไม่ให้เปิดใช้อาวุธเปลือกโลกเดี๋ยวนี้!”
เสียงตอบกลับจากผู้ส่งสารทั้ง 720 คนหลั่งไหลเข้ามาราวกระแสน้ำ แต่จู่ ๆ โหนดที่อยู่ใกล้มหาสมุทรแปซิฟิกที่สุดก็ส่งเสียงรบกวนแหลมบาดหูเข้ามา การมองเห็นของอดัมถูกบังคับให้เชื่อมต่อกับภาพสุดท้ายจากโหนดนั้น—