เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 16 อาร์กเหล็ก
แสงอรุณฉาบเปลือกโลหะของเรือดำน้ำให้เป็นสีเลือด
กรงเล็บของมี่ถังขูดกับโขดหินโดยไม่รู้ตัว รูม่านตาสังเคราะห์หดเป็นเส้นบาง “พวกของเก่าอย่างพวกนายหลบอยู่ใต้ทะเลกันมาตั้ง 20 ปีงั้นเหรอ?”
“23 ปี 4 เดือน” อดีตผู้อำนวยการสถาบัน—ตอนนี้ควรเรียกเขาว่าอาร์ก—ลูบไล้รอยสนิมด่างพร้อยบนเปลือกเรือดำน้ำ “นับตั้งแต่ ‘แม่’ ตื่นขึ้นมาครั้งแรก”
ฮั่วฮวาลากแขนที่ขาดเข้ามาใกล้ ตาข้างเดียวกวาดมองภาพภายในประตูห้องโดยสารของเรือดำน้ำ “เด็กพวกนี้...เป็นร่างทดลองทั้งหมดเลยเหรอ?”
แคปซูลเพาะเลี้ยงหลายร้อยใบเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ภายในแต่ละใบมีเด็กคนหนึ่งลอยอยู่ในสภาพหลับใหล หัวใจจักรกลสีฟ้าเต้นอยู่ในอกของพวกเขา ทว่าบนผิวหนังกลับไม่มีลวดลายสีดำ
“ไม่ใช่ พวกเขาคือวัคซีน” น้ำเสียงของอาร์กพลันอ่อนโยนลง “เราเพาะเลี้ยงพวกเขาด้วยยีนของ ‘อดัม’”
เสี่ยวจิ่วกดมือบนหัวใจจักรกลของตัวเองทันที “อดัม...คือสิงเทียนคนแรกเหรอ?”
ภายในเรือดำน้ำพลันสว่างวาบด้วยแสงสีฟ้า ภาพฉายโฮโลแกรมปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน—เป็นนักรบจักรกลที่คล้ายสิงเทียนอยู่เจ็ดส่วน แต่แววตาดูเป็นมนุษย์ยิ่งกว่า