กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 เสียงสะท้อนแห่งวาระสุดท้าย
ผิวน้ำทะเลก่อนรุ่งสางดูราวกับโลหะหลอมละลาย ส่องประกายสีส้มแดงอย่างผิดปกติ
มี่ถังลากเสี่ยวหลิงที่หมดสติปีนขึ้นโขดหินริมฝั่ง หางจักรกลที่ขาดทิ้งรอยน้ำสีฟ้าคดเคี้ยวไว้ด้านหลัง อาการของฮั่วฮวายิ่งแย่กว่าเดิม—แขนขวาของเธอขาดตั้งแต่หัวไหล่ บาดแผลเผยให้เห็นโครงกระดูกจักรกลที่ถูกสสารสีดำกัดกร่อนแทนเนื้อหนัง
“ตื่นสิ……ไอ้หนู……” มี่ถังใช้กรงเล็บตบแก้มเสี่ยวหลิง ขนสังเคราะห์ชุ่มน้ำทะเลจนแนบลู่ไปกับตัว “อย่ามาตายเอาตอนนี้……”
เปลือกตาของเด็กหนุ่มสั่นไหว หัวใจจักรกลปะทุแสงสีฟ้าถี่รัวขึ้นมากะทันหัน เขาผุดลุกขึ้นนั่งทันที รูม่านตาหดเป็นเส้นบางสองเส้น “เธอมาแล้ว……”