เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17 รุ่งอรุณจักรกล
ผิวน้ำในอ่าวโตเกียวใหม่สะท้อนแสงโลหะประหลาด
มี่ถังนั่งยอง ๆ บนดาดฟ้าของ “เรือดำน้ำสนิม” กรงเล็บขูดกับแผ่นโลหะขึ้นสนิมโดยไม่รู้ตัว ปลายหางของเธอสั่นเล็กน้อย รูม่านตาสีอำพันสะท้อนซากจักรกลที่ลอยอยู่ไกลออกไป—นั่นคือร่องรอยสุดท้ายของ ‘แม่’
“งั้น...” เธอหันไปมองสิงเทียนที่อยู่ข้าง ๆ “ตอนนี้นายเป็นสิงเทียนหรือเสี่ยวจิ่ว?”
ดวงตาซ้ายของนักรบจักรกลส่องแสงสีฟ้า ส่วนดวงตาขวายังคงเป็นสีแดงเข้ม “เป็นทั้งคู่” น้ำเสียงของเขายังคงมีเสียงอิเล็กทรอนิกส์ แต่ท่วงทำนองนุ่มนวลขึ้น “ความทรงจำ...หลอมรวมแล้ว...”
ฮั่วฮวานั่งอยู่บนกองสายเคเบิล ใช้มือซ้ายที่เหลืออยู่ปรับแต่งแขนกลส่วนที่ขาด “คำอธิบายนี่ชัดเจนฉิบหาย”
กระดูกสันหลังจักรกลของเฒ่าผีส่งเสียง “ก๊อกแก๊ก” ราวกับแบกรับน้ำหนักไม่ไหว เขากำลังต่อแกนกลางของเสี่ยวติงตังเข้ากับแผงควบคุมหลักของเรือดำน้ำ “เลิกบ่นได้แล้ว พวกเรายังมีปัญหาใหญ่กว่านั้น”