เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 14 เปลวไฟที่เหลือโหมขึ้นอีกครั้ง
น้ำเสียในท่อระบายน้ำสะท้อนท้องฟ้าสีเลือด
มี่ถังลากฮั่วฮวาที่หมดสติลุยน้ำเสียลึกถึงเข่า หางจักรกลที่ขาดทิ้งรอยน้ำยาหล่อเย็นสีฟ้าไว้เป็นทางยาว หูซ้ายของเธอเหลือเพียงครึ่งเดียว ขนสังเคราะห์ถูกกัดกร่อนจนด่างพร้อย แต่รูม่านตาสีอำพันยังคงส่องประกายเจิดจ้าในความมืด
“อดทนอีกหน่อย……” เธอกัดคอเสื้อด้านหลังของฮั่วฮวาไว้ เสียงอู้อี้ไม่ชัด “เซฟเฮาส์ของเฒ่าผีอยู่……”
จู่ ๆ เธอก็ชะงัก
หัวใจจักรกลดวงหนึ่งลอยอยู่บนผิวน้ำ—เป็นของเด็กหญิงตัวเล็กคนนั้น มันหยุดเต้นแล้ว ผิวด้านนอกเต็มไปด้วยรอยร้าว แต่ตรงแกนกลางยังมีแสงสีฟ้าจาง ๆ
“เด็กน้อย……” เสียงสะอื้นหลุดออกมาจากลำคอของมี่ถัง หางฟาดผิวน้ำอย่างไร้เรี่ยวแรง
“วาง……ฉันลง……” ฮั่วฮวาพูดขึ้นมาอย่างอ่อนแรงกะทันหัน ตาขวาของเธอมองไม่เห็นแล้ว ส่วนตาซ้ายพยายามเพ่งไปยังหัวใจจักรกล “นั่นคือ……”
หัวใจจักรกลปะทุแสงสีฟ้าจ้าขึ้นมาทันที!