เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 11 รุ่งอรุณสีเลือด
เงาของเรือรบทั้งสามลำในหมอกยามเช้าดูราวกับมีดสามเล่ม
ดวงตาจักรกลของสิงเทียนปรับระยะโฟกัส ไอน้ำสีขาวลอยขึ้นจากร่องเกราะเพราะน้ำยาหล่อเย็นเข้าสู่ภาวะเกินพิกัด บนภาพฉายจากจอประสาทตาของเขามีกระแสข้อมูลหลายร้อยรายการกะพริบอยู่—รุ่นของเรือรบ การจัดวางอาวุธ ไปจนถึงอัตราการเต้นของหัวใจทหารบนดาดฟ้า
“กองเรือที่สามแห่งโตเกียวใหม่” ฮั่วฮวากัดผ้าพันแผลขณะพันแผลให้ตัวเอง ปลายแขนกลที่ขาดมีประกายไฟแลบ “พวกเขาไม่ได้ถูก ‘แม่’ กลืนกินไปแล้วหรือ”
หูของมี่ถังขยับจับความถี่ของเสียง หางชูตั้งตรงเพราะความตึงเครียด “พวกนี้เป็นชุดใหม่...ฉันไม่ได้กลิ่นน้ำมันเครื่องเน่า ๆ”
จู่ ๆ เด็กหญิงตัวเล็กที่สุดก็คว้าคอเสื้อของเฒ่าผีแน่น “เสียงนั้น...มาอีกแล้ว...” รูม่านตาของเธอเรืองแสงสีฟ้าจาง ๆ “พวกเขากำลังพูดว่า...‘เก็บเกี่ยว’...”
จู่ ๆ ผิวน้ำทะเลก็ระเบิดออก!