ตอนที่ 192 เตือน

ทุกคนในสถานีตำรวจต่างรู้สึกกระอักกระอ่วนกับคำถามของเฉียวเนี่ยน แน่นอนว่าเรื่องนี้ก็เป็นสิ่งที่พวกเขาสงสัยเช่นกัน เพียงแต่เป็นคำสั่งจากเบื้องบน ทุกคนจึงไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่บ่นกันลับ ๆ ไม่มีใครกล้าพูดออกมาต่อหน้า

คิดไม่ถึงว่าเฉียวเนี่ยนจะกล้าพูดออกมาต่อหน้า ทุกคนต่างนับถือความกล้าของเธอจริง ๆ

ถึงคำพูดนี้จะฟังไม่ค่อยเข้าหู แต่พูดตามตรง มันก็สะใจไม่น้อย

เฉินอู่กระแอมหนึ่งครั้งก่อนพูดว่า “ข้อสงสัยของสหายเฉียว ผมเชื่อว่าอีกไม่นานก็น่าจะมีคำตอบ แต่ตอนนี้เรื่องสำคัญของเรายังคงเป็นคดีลักขโมย เรื่องเป็นแบบนี้ วันนี้ที่เรียกทุกคนมา เพราะเราหาแหล่งกบดานของหัวขโมยพบแล้ว แต่ยังจับตัวหัวขโมยไม่ได้…”

พอทุกคนได้ยินเช่นนั้น ความสนใจก็ถูกดึงไปทันที “เจอของแล้วเหรอ? เจอสร้อยคอของฉันไหม นั่นเป็นสมบัติตกทอดประจำตระกูลของฉันเลยนะ!”

“ใช่ แล้วก็แหวนทองของฉันด้วย! มันแพงมากเลยนะ!”

ทุกคนตื่นเต้นขึ้นมา ของเหล่านี้ล้วนมีราคาแพง ต่อให้พวกเขาไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน ก็ใช่ว่าจะซื้อใหม่ได้ตามใจ สิ่งสำคัญไม่ใช่ว่าหัวขโมยเป็นใคร แต่คือการได้ของคืนต่างหาก

เฉินอู่พูดว่า “ทุกคนอย่าเพิ่งตื่นเต้น ของที่ถูกขโมยไปเรากำลังตรวจนับอยู่ จากข้อมูลที่ทุกคนแจ้งความมา ของส่วนใหญ่ยังอยู่ แต่เงินกับตั๋วเงินบางส่วนหายไปแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างมองหน้ากัน ก่อนหน้านี้มีคนหนึ่งถูกตีจนสลบและถูกค้นตัวจนเกลี้ยง ได้ยินว่าบนตัวมีเงินอยู่ไม่น้อย

แต่ถึงจะมีเงินติดตัวมากแค่ไหน ก็คงไม่ล้ำค่าเท่าเครื่องประดับหรอก เงินแค่นั้นหายก็หายไป