เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เฉียวเนี่ยนส่ายหน้าอย่างจนใจ “คอยดูไปเถอะ”
แม่เฉียวพูดอะไรไม่ออก พวกเธอเป็นเพื่อนบ้านที่รู้จักกันมาหกเจ็ดปี ตอนที่เสี่ยวหลิวคลอดลูกก็ยังเป็นเธอที่ไปช่วยดูแลอยู่เลย…แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นแบบนี้
เฉียวเนี่ยนไม่พูดอะไรต่อ เธอเดินเข้าไปปลอบเด็ก ๆ
“ไม่ต้องกลัวนะ น้าไล่พวกเขาไปแล้ว วางใจได้ ต่อไปพวกเขาจะไม่มารบกวนพวกหนูอีก เมื่อกี้น้าไม่ทันระวัง ปล่อยให้พวกเขาวิ่งเข้ามาได้ น้าขอโทษพวกหนูด้วย”
เด็ก ๆ รีบส่ายหน้าแล้วพูดอย่างรู้ความ “ไม่โทษป้าหรอก ป้าเป็นคนดี พวกเขาเป็นคนไม่ดี”
“น้าเก่งมาก ด่าคนไม่ดีจนหนีไปเลย!”
“ใช่ พวกเราชอบน้า ลูกอมที่น้าให้ก็อร่อยสุด ๆ”
“หรงหรงนิสัยดีขนาดนี้ พวกเขาไม่ยอมเล่นกับเธอก็เป็นความเสียหายของพวกเขาเอง”
เฉียวเนี่ยนยิ้มพลางลูบศีรษะเด็กตัวน้อย ๆ ทั้งหลาย เด็กพวกนี้ได้รับการศึกษาและการอบรมจากครอบครัวเป็นอย่างดี นอกจากจะรู้ความแล้ว ยังรู้จักปลอบใจคนอื่นด้วย
บางครั้งก็ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมทุกคนถึงพยายามทุกวิถีทางเพื่อส่งลูกเข้าเรียนที่โรงเรียนใจกลางตำบล