เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“เธอ!” จ้าวหร่านได้ยินเฉียวเนี่ยนพูดออกมาตรง ๆ แบบนั้น ก็โกรธจนสีหน้าบิดเบี้ยว
ทุกคนต่างมองทั้งสองคนด้วยความตกตะลึง พวกเขาไม่ค่อยคุ้นเคยกับเฉียวเนี่ยนเท่าไรนัก แต่สำหรับจ้าวหร่าน เพียงเอ่ยชื่อขึ้นมา ตอนนี้คงไม่มีใครในตำบลไม่รู้ว่าเธอเป็นลูกสาวของนายอำเภอ เฉียวเนี่ยนไม่กลัวว่าจะไปล่วงเกินคนอื่นหรืออย่างไร ถึงได้พูดออกมาตรง ๆ ขนาดนี้
แต่ลองคิดดูแล้ว สิ่งที่เฉียวเนี่ยนพูดก็ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล ตอนที่เฉียวเนี่ยนเตือน เป็นจ้าวหร่านที่เอ่ยปากห้ามไว้ แถมยังคิดว่าเฉียวเนี่ยนเห็นเงินของเธอยังไม่ได้คืน จึงซ้ำเติมกัน
หากตอนนั้นเธอไม่ได้ห้ามไว้ หัวหน้าเฉินอาจส่งคนไปตรวจสอบอย่างละเอียดก็เป็นได้ บางทีตอนนั้นเงินอาจยังไม่ถูกส่งออกไปด้วยซ้ำ น่าเสียดายที่ถูกขัดจังหวะเช่นนี้ เวลาล่วงเลยไปกว่าหนึ่งชั่วโมง โอกาสจึงหมดไปแล้ว
แม้ว่าตำรวจจะต้องไปช่วยเธอเอาเงินก้อนนั้นกลับมาแน่นอน แต่ของที่ถูกใช้จ่ายออกไปแล้วจะเอากลับมาได้หรือไม่ ก็ยังเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
ไม่รู้เหมือนกันว่าสุดท้ายแล้วสองคนนี้มีความแค้นอะไรกัน
เฉินอู่ก้าวออกมาพูดว่า “ผมจัดคนไปเอาเงินก้อนนั้นคืนแล้ว สหายจ้าวรออีกหน่อยเถอะ”