ตอนที่ 187 ลงมือ

สีหน้าของเขาหม่นหมองและดูย่ำแย่ ราวกับจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จึงไม่ทันสังเกตเห็นทางนี้

ผู้ชายคนนั้นคิดว่าเสิ่นอี้อารมณ์ไม่ดีเพราะยังหาเบาะแสไม่พบ จึงรีบพูดเสียงดังว่า “พี่เสิ่นกลับมาแล้ว สหายหญิงคนนี้ก็ถูกขโมยนาฬิกาเหมือนกัน ตอนนี้พวกเราสงสัยว่าคนร้ายที่ขโมยของคือคุณหวังที่เจอกันในสถานีรถ เพราะนาฬิกาของสหายหญิงคนนี้ถูกขโมยไปที่สถานีรถ!”

เสิ่นอี้ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วเงยหน้าขึ้น คราวนี้ถึงได้สังเกตว่าเฉียวเนี่ยนกับเสิ่นเลี่ยอยู่ในสถานีตำรวจด้วย ระหว่างทางเขาเอาแต่สับสน สงสัย และหลอกตัวเอง คิดว่าจะต้องถามทั้งสองคนให้รู้เรื่อง ว่าตกลงพวกเขามีความสัมพันธ์อะไรกัน เฉียวเนี่ยนจะอยู่กับเขาได้อย่างไร เสิ่นเลี่ยเป็นพี่ใหญ่ของเขาเชียวนะ!

เธอไม่รู้จักอายแล้วหรือไง!

ตอนนี้เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าคำพูดของเพื่อนร่วมงานหมายถึงอะไร เมื่อนึกถึงภาพที่เฉียวเนี่ยนไปรับเสิ่นเลี่ย สีหน้าของเขาก็ยิ่งมืดมนและดูย่ำแย่ ที่แท้เธอก็ไปรออยู่ที่นั่นตั้งแต่เช้า เพียงเพื่อไปรับพี่ใหญ่ ถึงกับถูกขโมยนาฬิกาไปด้วยงั้นหรือ?

ความรู้สึกริษยาที่แม้แต่ตัวเสิ่นอี้เองก็ยังไม่เข้าใจพลุ่งขึ้นในใจ เขาจ้องเฉียวเนี่ยนอย่างเย็นชาแล้วถามเสียงเข้ม “คุณไปสถานีรถทำไม?”

ตอนนั้นเฉียวเนี่ยนไม่ได้เห็นเขา เขาเองก็อยากรู้ว่าเธอจะอธิบายอย่างไร

เฉียวเนี่ยนเหลือบมองเขา “ฉันไม่คิดว่าการที่ฉันไปสถานีรถจะเกี่ยวอะไรกับการที่ของของฉันถูกขโมย”