ตอนที่ 186 งั้นต่อไปจะดีกับฉันหน่อยไหม

เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ เสิ่นอี้ก็มีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาตามแผ่นหลัง แต่พอลองคิดดูอีกที มันก็คงเป็นไปไม่ได้ หากมีคนในหมู่บ้านช่วยเธอไว้ แล้วจะทิ้งเธอไว้ตรงนั้นโดยไม่สนใจไยดีและเดินจากไปได้อย่างไร? แบบนั้นแปลกเกินไปไม่ใช่หรือ?

อีกอย่างก็ไม่ใช่เรื่องน่าอับอายอะไร จะรีบหนีไปทำไมกัน?

เสิ่นอี้คิดมาถึงตรงนี้ก็ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกลงเล็กน้อย ขณะที่ทั้งสองเพิ่งเดินมาถึงใจกลางตลาดสด จู่ ๆ ก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากด้านหน้า ตามด้วยเสียงตะโกนของใครบางคนว่า “มีขโมย จับขโมยเร็ว!”

เสิ่นอี้กับเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกคนรีบไล่ตามไปทันที

แต่พอพวกเขาไปถึง ผู้คนโดยรอบก็แตกตื่นวุ่นวาย ต่างพากันตรวจดูว่าตัวเองถูกขโมยของด้วยหรือไม่ ฝูงชนที่ส่งเสียงอึกทึกบดบังทัศนวิสัยของทั้งสองคน พอเดินอ้อมไปไม่รู้ไกลเท่าไร จู่ ๆ ด้านหน้าก็มีผู้คนหนาแน่นขึ้นมาอีกครั้ง ดูเหมือนไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น บ้างกำลังขนของขึ้นรถ บ้างกำลังรอรถ พ่อค้าแม่ค้ากำลังตะโกนเรียกลูกค้า มีทั้งชายหญิงคนแก่และเด็ก ต่างคนต่างทำสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่ ชั่วขณะหนึ่งจึงมองไม่เห็นบุคคลต้องสงสัยแม้แต่คนเดียว

“ที่นี่เป็นสถานีรถ ไม่ใช่ว่ามันหนีมาทางนี้หรอกนะ แบบนี้หาตัวยากแล้ว!” เจ้าหน้าที่ตำรวจอีกคนพูดเสียงเคร่ง

เสิ่นอี้กวาดตามองไปรอบ ๆ แววตาของเขาเย็นเยียบลง ข่าวเรื่องตำรวจออกลาดตระเวนไปทั่วในช่วงนี้แพร่สะพัดออกไปแล้ว แต่ฝ่ายนั้นยังกล้าลงมือก่อเหตุอีก เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาเลย

“แยกกันหา” เสิ่นอี้พูด