เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“อย่าเรียกชื่อฉัน ฉันรู้สึกขยะแขยง นายช่วยคนอื่นฆ่าไก่เชือดปลาอยู่ข้างนอก แต่พอกลับบ้านกลับไม่เคยเข้าห้องครัวเลยสักครั้ง ทุกคนต่างบอกว่านายชอบช่วยเหลือผู้อื่น ใช่ นายชอบช่วยเหลือคนอื่นจริง ๆ แต่ไม่เคยช่วยฉันแม้แต่นิดเดียว ผู้หญิงคนอื่นนายกลับยอมเหน็ดเหนื่อยทำทุกอย่างให้”
“ตอนที่นายช่วยติวหนังสือให้ลูกคนอื่น นายเคยคิดบ้างไหมว่าลูกสาวของตัวเองเรียนช้าเกินไปจนตามความรู้พื้นฐานไม่ทัน ถูกเพื่อนร่วมชั้นหัวเราะเยาะจนต้องหลบไปร้องไห้เช็ดน้ำตาเงียบ ๆ”
“ตอนที่ฉันขอให้นายช่วยเธอ นายกลับบอกว่าเด็กผู้หญิงจะเรียนหนังสือไปทำไม สุดท้ายก็ไปได้ประโยชน์กับบ้านอื่นอยู่ดี แถมยังไม่ชายตามองเธอแม้แต่นิดเดียว”
“ที่ฉันหย่ากับนาย ก็เพราะนายบังคับไม่ให้ฉันทำงาน ยืนกรานให้ฉันลาออก แล้วยังจะให้ลูกสาวเลิกเรียน ฉันไม่คิดว่าตัวเองทำอะไรผิดสักหน่อย ฉันต้องลาออกมาเป็นพี่เลี้ยงให้นายด้วยเหตุผลอะไร แล้วทำไมลูกสาวของฉันถึงไปโรงเรียนไม่ได้?”
ทุกคนมองเธอด้วยความตกใจ “ลาออกเหรอ งานนี้ทำได้ดีไม่ใช่หรือ?”
“ใช่ งานนี้ฉันเห็นว่าเงินเดือนเธอสูงทีเดียว ทุกคนยังอิจฉาอยู่เลย ทำไมถึงจะให้เธอลาออกล่ะ?”
ใคร ๆ ก็รู้ว่าร้านนี้กิจการดี ก่อนหน้านี้ตอนหลิวเจาตี้ทำงานอยู่ที่นี่ ยังแอบมาถามเธอเลยว่าแนะนำงานให้ได้หรือเปล่า