ตอนที่ 151 แย่งที่

เสียงของจ้าวหร่านเงียบลงทันที

เสิ่นเลี่ยไม่ได้มองเธอ แต่กลับพูดกับเฉียวเนี่ยนว่า “ไปกันเถอะ กลับไปด้วยกัน”

หวังเฮ่าหรานก็ยิ้มแล้วเดินเข้ามาพูดว่า “ใช่แล้วพี่เฉียว บังเอิญเจอกันทั้งที พวกเรากลับไปด้วยกันเถอะ พวกเราก็ขับรถมาเองเหมือนกัน พี่กลับไปกับพวกเราได้ ไม่ต้องไปรอที่สถานีรถแล้ว ทางนั้นถ้าคนยังไม่เต็มก็ไม่ยอมออก แถมยังบรรทุกเกิน คนก็เบียดกันทั้งเหม็นทั้งแออัด เอ๊ะ? จางจิ่งเฉิงล่ะ?”

เขาไม่เห็นจางจิ่งเฉิง จึงรู้สึกสงสัยเล็กน้อย

“เขาลืมของไว้น่ะ” เฉียวเนี่ยนตอบ

“เอาเถอะ งั้นพวกเราไปก่อน อีกเดี๋ยวจะดึกเกินไป ถนนตอนกลางคืนไม่ปลอดภัย พี่ไม่รู้หรอกว่าครั้งก่อนที่ฉันประสบอุบัติเหตุก็เป็นตอนดึก...” เขายังพูดไม่ทันจบก็ถูกเสิ่นเลี่ยปรายตามอง จึงรีบยกมือปิดปากทันที เมื่อเห็นสายตาสงสัยของเฉียวเนี่ยนก็หัวเราะแล้วพูดว่า “นั่นเป็นอุบัติเหตุ ตอนนั้นฉันแย่มากเลย ไม่พูดถึงแล้ว”

เฉียวเนี่ยนรู้เรื่องที่ทั้งสองคนประสบอุบัติเหตุครั้งก่อน ตอนนั้นเธอยังเข้าใจว่าเป็นเสิ่นเลี่ยที่เกิดเรื่อง จึงเป็นห่วงแทบแย่ แต่สุดท้ายถึงได้รู้ว่าคนที่เกิดเรื่องคือคนอื่น

เธอพยักหน้า “ใช่ ทางกลับไกลมาก เดินทางไม่สะดวก ขับรถก็ต้องระวังหน่อย งั้นพวกเรารีบไปกันเถอะ”

ตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาหัวค่ำแล้ว หากช้ากว่านี้กว่าจะถึงบ้านก็คงมืด เฉียวเนี่ยนจึงไม่คิดมากเรื่องนี้อีก อย่างไรเสียพวกเขาก็บังเอิญเจอกันแล้ว หากไม่เห็นกันก็ยังพอว่า แต่เมื่อเห็นกันแล้ว หากเธอปฏิเสธก็ดูจงใจเกินไป