ตอนที่ 152 ไม่ยอมรับต่งเสี่ยวเหว่ย

“พี่เสิ่น นั่นน้องสาวแท้ ๆ ของพี่นะ แถมยังตั้งท้องอยู่ ต่อให้พี่ลำเอียงแค่ไหน พี่ก็ควรคิดถึงเด็กในท้องน้องสาวบ้างสิ” จ้าวหร่านพูดด้วยสีหน้าดูไม่ดี

“ถ้าคุณมีน้ำใจมากนัก ก็สละที่นั่งเองสิ”

“ฉันก็ไม่ได้ไม่ยอมสละสักหน่อย แต่รถโดยสารไม่ได้เข้าไปในตัวเมืองอำเภอ แล้วจะให้ฉันเดินกลับบ้านหรือไง?” จ้าวหร่านรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างเต็มหัวใจ

เสิ่นเลี่ยมองเธอแล้วถามอย่างเรียบเฉยว่า “ไม่ได้หรือไง?”

หวังเฮ่าหรานที่อยู่ข้าง ๆ ก็รำคาญเธอจนเต็มทนเช่นกัน จึงพูดว่า “รถโดยสารจอดที่ตัวเมืองอำเภอแล้ว คุณเดินกลับไปก็ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ในตัวเมืองอำเภอก็ยังเรียกรถได้ คุณหนูใหญ่อย่างคุณก็ไม่ได้ขาดเงินไม่ใช่หรือ แบบนั้นไม่ดีกว่าหรือ?”

หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์อันดีระหว่างผู้ใหญ่ของสองครอบครัว เขาไม่มีทางอยากคบค้าสมาคมกับจ้าวหร่านแน่นอน เธอทั้งเรื่องมากและเสแสร้ง แถมยังเอาแต่คิดว่าตัวเองถูก คิดว่าหลังเรียนจบจากต่างประเทศแล้วจะไร้เทียมทานใต้หล้า ใคร ๆ ก็ต้องตามใจเธอ พี่เสิ่นแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นแล้วไม่ใช่หรือ แต่ตอนนี้เธอยังมารังแกคนที่กว่าจะหาแฟนได้ตอนอายุสามสิบกว่า แถมยังพูดจาราวกับตัวเองเป็นเจ้านายหญิงเสียเอง