ตอนที่ 143 รับเป็นลูกบุญธรรม

บางทีเธออาจไม่ได้เป็นเหมือนสวี่ซิ่วซิ่วขนาดนั้น… เสิ่นอี้กำหมัดแน่น เขายังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เฉียวเนี่ยนกลับทำเหมือนเขาเป็นอากาศ เธอหันหลังเดินจากไป

เขากลับบ้านอย่างเหม่อลอยเล็กน้อย ทางหมู่บ้านโทรศัพท์มาเรื่องสร้างบ้าน เสิ่นอี้ถึงนึกเรื่องนี้ขึ้นได้ เขาขมวดคิ้วแล้วรีบกลับไปที่หมู่บ้าน พอได้ยินว่าเขาจะสร้างบ้าน หลายคนก็เสนอตัวช่วยกันอย่างกระตือรือร้น ทุกคนไม่ได้รู้เรื่องในเมืองมากนัก แต่บางคนยังจำเรื่องที่เขาเคยมีปัญหากับสวี่ซิ่วซิ่วได้ จึงอดไม่ได้ที่จะเกลี้ยกล่อม “สามีภรรยาก็มีทะเลาะกันบ้าง เดี๋ยวก็คืนดีกัน รอสร้างบ้านหลังใหญ่เสร็จแล้ว ครอบครัวจะได้อยู่กันอย่างมีความสุข เฉียวเนี่ยนจะได้ไม่เสียแรงที่รอคุณมาตั้ง 6 ปี…”

“ตอนที่คุณเกิดเรื่อง มีผู้ชายตั้งเท่าไหร่มาสู่ขอเธอถึงบ้าน แต่เธอก็ไม่ยอมตกลง ภรรยาที่มีน้ำใจและซื่อสัตย์แบบนี้ คุณจะไปหาได้จากที่ไหนอีก?”

เสิ่นอี้ชะงัก “มีคนมาสู่ขอเธอถึงบ้านด้วยเหรอ?”

“แน่นอน ตอนที่พ่อแม่คุณไล่เธอออกจากบ้าน มีผู้ชายตั้งเท่าไหร่ที่ให้แม่สื่อมาทาบทามเธอถึงบ้าน?”

เสิ่นอี้ขมวดคิ้ว รู้สึกว่าพวกเขาพูดจาแรงเกินไป อะไรคือพ่อแม่ของเขาไล่เธอออกจากบ้าน เขาอดไม่ได้ที่จะอธิบาย “ก่อนหน้านี้คนในครอบครัวผมแค่ตั้งใจจะแยกครอบครัว ไม่ได้ไล่เธอออกจากบ้าน พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว” ทั้งที่เห็น ๆ อยู่ว่าเป็นการแยกครอบครัว เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคนพวกนี้ต้องพูดให้ฟังดูร้ายแรงขนาดนั้น ราวกับพ่อแม่ของเขารังแกเธออย่างไรอย่างนั้น