เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
รูม่านตาของเธอหดเล็กลง เธอคิดจะถอยหลังโดยไม่รู้ตัว แต่ใครจะคิดว่าเสิ่นเลี่ยกลับกดมือบนต้นคอของเธอ แล้วทำให้จูบนี้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
ด้านนอกมีเสียงของบางอย่างตกลงพื้นดังแปะ เฉียวเนี่ยนตกใจจนไม่รู้ว่าเอาแรงมาจากไหน เธอผลักเสิ่นเลี่ยออกไปในคราวเดียว แล้วหันไปมองด้านนอก หวังเฮ่าหรานยืนปิดปากอยู่ตรงประตูด้วยสีหน้าหวาดผวา บนพื้นยังมีหนังสือร่วงหล่นอยู่ 2 เล่ม สีหน้าของเขาราวกับบังเอิญบุกรุกเข้าไปในสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรม เหลือเพียงยังไม่ได้เผ่นหนีไปเท่านั้น
เสิ่นเลี่ยเหลือบมองหวังเฮ่าหรานแวบหนึ่ง แววตานั้นดูเหมือนกำลังคิดจะฆ่าปิดปากจริง ๆ เขายืดตัวขึ้น เดินออกไปเก็บหนังสือ 2 เล่มบนพื้น แล้วถือโอกาสปิดประตู
…
ระหว่างทางกลับ หวังเฮ่าหรานทำท่าอยากพูดแต่ก็หยุดอยู่หลายครั้ง
เขาไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะมาเจอฉากนั้นเข้า ก่อนหน้านี้เขารู้สึกอยู่เสมอว่าสองคนนี้ดูแปลก ๆ แต่เพราะทั้งคู่มีความสัมพันธ์เป็นน้องสะใภ้กับพี่ใหญ่ หวังเฮ่าหรานจึงไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงเข้าใจอย่างเรียบง่ายว่า ในฐานะพี่ใหญ่ เสิ่นเลี่ยแค่ช่วยดูแลเฉียวเนี่ยนกับลูกที่ใช้ชีวิตไม่ง่ายเท่านั้น
ไม่คิดเลยว่าเขาจะดูแลกันไปถึงขั้นนี้
สมแล้วที่เป็นเขา เรื่องไร้ยางอายแบบไหนก็ทำออกมาได้ทั้งนั้น หวังเฮ่าหรานอดทึ่งไม่ได้ กลางวันเขายังคิดอยู่เลยว่าเฉียวเนี่ยนกับจางจิ่งเฉิงน่าจะมีโอกาส พอมานึกย้อนกลับตอนนี้ ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็รู้สึกไม่ชอบมาพากล