เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เสียงนั้นทำให้เฉียวเนี่ยนเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นชายหนุ่มที่เดินเข้ามากะทันหัน เธอก็นิ่งไปหลายวินาที “พี่เสิ่น มาแล้วเหรอ”
แม่เฉียวเงยหน้ามองตาม เมื่อเห็นว่าเป็นเสิ่นเลี่ยก็ยิ้มทันที “เสี่ยวเสิ่น หวังเฮ่าหรานมาแล้ว รีบนั่งเร็ว ยังเหลือกับข้าวอีกสองอย่างก็ได้กินข้าวแล้ว”
เสิ่นเลี่ยพยักหน้า เอ่ยว่ารบกวนแล้ว แม่เฉียวก็ยิ้มบอกว่าเขาเกรงใจเกินไป
เฉียวเนี่ยนทักทายหวังเฮ่าหรานที่เดินตามเข้ามาด้านหลัง ก่อนจะเห็นว่าเขาถือของบางอย่างมาด้วย
“ทำไมถึงเอาของมาอีกล่ะ ครั้งก่อนพี่เสิ่นก็เพิ่งเอาของพื้นเมืองมาให้ตั้งเยอะแล้ว” เฉียวเนี่ยนหันไปมองเสิ่นเลี่ย
“นั่นเป็นของที่พี่เสิ่นให้ นี่เป็นของที่ฉันให้ มันไม่เหมือนกัน” หวังเฮ่าหรานพูดพลางยิ้ม “แต่จางจิ่งเฉิง วันนี้นายมาเช้าจริง ๆ แม่ฉันยังบอกอยู่เลยว่าโรงงานของพวกนายยุ่งมาก ชวนนายไปเที่ยวบ้านก็ยังชวนไม่สำเร็จ ดูท่าจะไม่จริงเสียแล้ว” เขาพูดหยอก
จางจิ่งเฉิงยิ้มอย่างเขิน ๆ “วันนี้พอดีมีเรื่องงานต้องคุยกับเฉียวเนี่ยน ก็เลยมาเร็วหน่อย”
เฉียวเนี่ยนอธิบายว่า “ช่วงนี้โรงงานอาหารเซ็นสัญญาร่วมมือกับแบรนด์หนึ่ง ผู้อำนวยการจางเลยชวนโรงงานของเราเข้าร่วมด้วย”
เรื่องนี้ฉันรู้ แบรนด์ลูกอมใช่ไหม ได้ยินว่าช่วงก่อนพวกเขาทำโฆษณาจนดังมาก หาเงินได้ไม่น้อย แต่โรงงานที่เคยร่วมมือกันกลับฉวยโอกาสขึ้นราคา เถ้าแก่โมโหเลยยกเลิกความร่วมมือไปเสียเลย หลังจากนั้นก็เอาแต่หาโรงงานใหม่มาร่วมงานด้วย ไม่คิดเลยว่าโรงงานอาหารจะได้เข้าร่วมด้วย