เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เฉียวเนี่ยนเข้าประเด็นทันที เธอหยิบสมุดการบ้านของหรงหรงออกมาให้อีกฝ่ายดู เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้อย่างกระชับ แล้วถามว่า “อีกอย่าง การบ้านวิชาภาษาจีนของโรงเรียนพวกคุณเยอะขนาดนี้ทุกวันเลยเหรอ นี่คือการบ้านของหรงหรงเมื่อวาน เธอเขียนจนถึงสี่ทุ่มก็ยังไม่เสร็จ ฉันเลยไม่ให้เธอเขียนต่อ แต่วันนี้ครูภาษาจีนกลับเรียกฉันมา บอกว่าเธอทำการบ้านไม่เสร็จ”
ครูประจำชั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหยิบสมุดการบ้านขึ้นมาเปิดดู ยิ่งเปิดดูสีหน้าก็ยิ่งผิดปกติ แล้วถามอย่างตกตะลึงว่า “นี่ นี่เขียนเสร็จเมื่อวานทั้งหมดเลยเหรอ”
“ใช่” เฉียวเนี่ยนพยักหน้า “ไม่ใช่แค่เมื่อวาน หรงหรงเขียนหนังสือวันละเยอะขนาดนี้ต่อเนื่องมาพักใหญ่แล้ว ก่อนหน้านี้ฉันยุ่งกับงาน เลยนึกว่าเธอเขียนช้า แต่ช่วงไม่กี่วันนี้ถึงได้รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง วันหนึ่งฝึกเขียนสิบตัวอักษร ตัวละหนึ่งหน้า ฉันคิดว่าการบ้านมากขนาดนี้ สำหรับโรงเรียนอนุบาลแล้วไม่สมควรเลย ถ้าลายมือเด็กไม่ดี ให้ฝึกเพิ่มก็ได้ แต่ฉันไม่คิดว่าลายมือเด็กจะแย่ถึงขั้นต้องเขียนเต็มหนึ่งหน้าเลยนะ”
สีหน้าของครูประจำชั้นดูไม่ค่อยดีนัก เธอมองหรงหรงทีหนึ่ง แล้วหันมามองเฉียวเนี่ยน ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ก่อนพูดว่า “ฉันเข้าใจแล้ว เรื่องนี้ฉันจะไปสอบถามครูภาษาจีนให้ชัดเจนเอง แม่เฉียวอย่าเพิ่งโมโหเลย การบ้านมากขนาดนี้เกินไปจริง ๆ ฉันเองก็ไม่เห็นด้วย”