เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!” เฉียวเนี่ยนสะบัดมือเขาออกอย่างหงุดหงิด หลังจากรู้ความจริง ความรังเกียจที่เธอมีต่อเสิ่นอี้ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
ไม่ต้องพูดถึงการแตะต้องตัวเธอเลย แค่เห็นหน้าเขา ความรังเกียจในใจก็แทบควบคุมไม่อยู่แล้ว และในที่สุดเธอก็เข้าใจเสียทีว่าเหตุใดเขาถึงมาหาเรื่องถึงบ้านอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ที่แท้ก็เป็นเพราะเรื่องครูคนนั้นนี่เอง
เสิ่นอี้เจ็บปวดจากแววรังเกียจในดวงตาเธอจนแทบตาแดง “ฉันมันบ้า! ตกลงกันแน่ว่าใครกันที่บ้า ฉันเพิ่งกลับจากทำภารกิจ ยังไม่มีเวลาจัดการบาดแผลด้วยซ้ำ พอได้ยินเรื่องของหรงหรงก็รีบมาทันที หวังว่าจะช่วยแก้ไขความผิดพลาดให้เธอ แต่เธอกลับด่าฉันแทน เธอเลิกเอาแต่ใจแบบนี้ได้ไหม!”
“คุณจะช่วยแก้ไขความผิดพลาดให้ฉัน ฉันทำอะไรผิดถึงต้องให้คุณมาแก้ไข? คุณมีสิทธิ์อะไรถึงมาพูดแบบนี้ที่นี่! ออกไป ออกไป!” เฉียวเนี่ยนชี้ไปที่ประตูใหญ่ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้ากล้าบุกเข้ามาอีกครั้ง ฉันจะแจ้งตำรวจ ฉันพูดจริงทำจริง!”
ช่วงหลายวันมานี้อารมณ์ของเธอไม่ดีอยู่แล้ว เธอไม่อยากเสียเวลาพูดไร้สาระกับเขาแม้แต่ครึ่งคำ แค่พูดกับเขาเพิ่มอีกประโยคก็รู้สึกคลื่นไส้ เสิ่นอี้เอาแต่คิดว่าตัวเองถูกเสมอ ไม่ว่าใครจะพูดอะไร เขาก็ไม่เคยคิดสงสัยว่าคนอื่นพูดถูกหรือผิด เอาแต่หันกลับมาสร้างปัญหาให้เธอกับลูก ชาติก่อนเธออธิบายอย่างอดทนจนปากแทบฉีก เขาก็ยังไม่ยอมเชื่อ