ตอนที่ 116 ต่งเสี่ยวเหว่ยถูกตบ

เดิมทีของพวกนี้มีจำนวนจำกัด ขอเพียงไม่มีใครโลภ คนที่นั่งอยู่ทุกคนก็จะได้รับ แต่ถ้าพวกเขาหยิบไปมาก คนที่อยู่ด้านหลังก็จะไม่ได้อะไร พฤติกรรมน่ารังเกียจแบบนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกขยะแขยงอย่างยิ่ง

สวี่ซิ่วซิ่วเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับสายตารังเกียจของทุกคน คำพูดที่กำลังจะเอ่ยพลันติดอยู่ตรงลำคอ คนพวกนี้ไม่ใช่คนที่เธอจะล่วงเกินได้ ต่อให้เธอบอกว่าอีกฝ่ายไม่ได้ให้ ก็คงไม่มีใครเชื่อ เธอจึงได้แต่กัดฟันแล้วพูดกับลูกชายว่า “พอแล้วเสี่ยวเหว่ย ก็แค่ลูกอมไม่กี่เม็ด เดี๋ยวแม่ซื้อให้ดีไหม”

ใครจะคิดว่าพอต่งเสี่ยวเหว่ยได้ยินคำพูดนั้น เขาก็คลุ้มคลั่งขึ้นมาทันที ผลักเธอออกอย่างแรง “แม่มันไม่ได้เรื่อง ให้ผมอดทนกับทุกอย่างอยู่เรื่อย ผมเกลียดแม่ที่สุด!”

พูดจบ เขาก็วิ่งออกไปทันที

สวี่ซิ่วซิ่วตกใจจนหน้าซีดเผือด รีบร้องเรียกอยู่หลายครั้ง แต่ต่งเสี่ยวเหว่ยกลับวิ่งไปโดยไม่หันหลังกลับ แม้ขาของเธอจะเดินได้แล้ว แต่ความจริงก็ยังเดินกะเผลกอยู่ ทำได้เพียงมองดูลูกชายหายเข้าไปในฝูงชนต่อหน้าต่อตาอย่างไร้หนทางช่วยเหลือ