ตอนที่ 115 แกมันคนไร้ประโยชน์

หากไม่มีหรงหรง เฉียวเนี่ยนก็คงไม่เหลืออะไรเลย เธอรู้ดี เหตุผลที่เสิ่นอี้ยังตัดใจจากเฉียวเนี่ยนไม่ได้ ก็ไม่ใช่เพราะเธอมีลูกของเขาหรอกหรือ?

เสียงปรบมืออย่างกึกก้องของทุกคนดังขึ้น การแสดงก็จบลง

หรงหรงลงจากเวทีแล้วมาหาเฉียวเนี่ยน ก่อนจะนั่งลงข้างเธอ เฉียวเนี่ยนเห็นใบหน้าเล็ก ๆ ของลูกแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น บนใบหน้ายังมีเหงื่ออยู่ เธอจึงยื่นมือไปเช็ดให้ แม้ตอนอยู่บนเวทีเด็กน้อยจะแสดงได้อย่างมั่นใจและสง่างาม แต่ภายในใจก็คงยังกลัวอยู่บ้าง พอการแสดงจบลงถึงได้กล้าผ่อนคลาย แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วถามเฉียวเนี่ยนเสียงเบา “แม่ หรงหรงเต้นไม่ผิดใช่ไหม?”

“แน่นอนว่าไม่ผิด แถมยังเต้นได้ดีกว่าตอนซ้อมก่อนหน้านี้อีก!” เฉียวเนี่ยนลูบศีรษะของเธอพลางเอ่ยชม

“หรงหรง เต้นเก่งจริง ๆ! เริ่มเรียนเต้นตั้งแต่เมื่อไร?” จางจิ่งเฉิงที่อยู่ด้านข้างเอ่ยชมและถามเธอด้วย

หรงหรงเกาหลังศีรษะอย่างเขินอายแล้วพูดว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่หรงหรงเต้น”

จางจิ่งเฉิงประหลาดใจ เขามองเฉียวเนี่ยนแวบหนึ่ง เดิมทีเขาคิดว่ายัยหนูน้อยคนนี้มีความสามารถรอบด้านและเฉียวเนี่ยนเป็นคนฝึกฝน

ท้ายที่สุดแล้วเฉียวเนี่ยนก็ดูประณีตงดงาม ส่วนลูกสาวก็ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ผู้ปกครองในเมืองหลายคนมักฝึกฝนความสามารถพิเศษให้ลูกตั้งแต่เล็ก จึงไม่ใช่เรื่องแปลก เมื่อเห็นหรงหรงมั่นใจและสง่างามเช่นนี้ เขาจึงคิดว่าเธอเรียนเต้นมาตั้งแต่เด็ก

ไม่คิดเลยว่านี่จะเป็นครั้งแรกของเธอ

แม้จะมีเด็กขึ้นเวทีจำนวนมาก แต่เธอก็เต้นได้ดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด