ตอนที่ 8 เสิ่นอี้ผู้ลำเอียง

เฉียวเนี่ยนเงียบไปครู่หนึ่ง เมื่อคิดว่าเขาคงยุ่ง เธอจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ

เธอได้รับความช่วยเหลือจากพี่ใหญ่คนนี้ไม่น้อยก็จริง แต่แท้จริงแล้วคำพูดที่ทั้งสองเคยคุยกันมีน้อยจนใช้นิ้วมือข้างเดียวก็นับได้ ทั้งคู่ต่างไม่ใช่คนพูดมาก สุดท้ายจึงพากันเงียบไปเช่นนี้

“เรื่องที่หรงหรงจะไปโรงเรียน ฉันลองถามดูแล้ว แต่มีสิทธิ์ว่างแค่ช่วงครึ่งปีหลัง” หลังจากกินข้าวเสร็จ เสิ่นเลี่ยก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน

เฉียวเนี่ยนดีใจขึ้นมาทันที “จริงเหรอ?”

ชาติก่อน ลูกสาวอยากไปโรงเรียน แต่สิทธิ์ว่างมีเพียงหนึ่งที่ เนื่องจากต่งเสี่ยวเหว่ยอายุมากกว่าหรงหรงเล็กน้อย สามีจึงยกสิทธิ์นั้นให้ต่งเสี่ยวเหว่ย ทั้งยังบอกว่าจะช่วยหาสิทธิ์ให้ลูกสาวอีกที่อย่างแน่นอน