กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“ลูกแม่! ลูกชายคนโตที่แสนดีของแม่ยังมีชีวิตอยู่!”
“ฮือ ๆ แม่คิดถึงลูกแทบตาย ไอ้ลูกอกตัญญู มีชีวิตอยู่ก็ไม่รู้จักส่งข่าวมาบอก คิดจะทำให้แม่โมโหตายหรือไง!”
“ลูกแม่!”
เสิ่นอี้มีดวงตาแดงก่ำ เขารีบเดินเข้าไปรับและประคองแม่ที่กำลังตื่นเต้น น้ำเสียงแหบเล็กน้อย “แม่ เป็นลูกชายเองที่อกตัญญู”
น้ำตากับน้ำมูกของแม่เสิ่นเลอะเต็มใบหน้า เธอคว้าแขนลูกชายไว้ด้วยความตื่นเต้นจนแทบจะคุกเข่าขอบคุณฟ้าดิน “ลูกยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว ยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว! สวรรค์ยังมีตา! ในที่สุดสายเลือดของลูกชายคนรองของฉันก็ไม่ต้องสิ้นสุดลงแล้ว!”
“แม่ ผมกลับมาแล้ว ต่อไปจะไม่ไปไหนอีก จะอยู่บ้านดูแลพ่อกับแม่เอง!”