บทที่ 498 ความบังเอิญ หรือโชคชะตา

บทที่ 487 ความบังเอิญ? หรือโชคชะตา?

หลินปู้ดิ้นรนอยู่ภายในยานทรงปริซึมเป็นเวลาสิบหกนาทีเต็ม

เขาใช้เวลาสิบหกนาทีนั้นในการรวบรวมข้อมูลมหาศาล

หลินปู้ไม่รู้ว่าจะมีใครได้รับสัญญาณที่เขาส่งออกไปหรือไม่ เขาเพียงแค่ส่งข้อมูลออกไปอย่างบ้าคลั่งผ่านทั้งคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า คลื่นความโน้มถ่วง และสัญญาณควอนตัม

น่าเสียดายที่วัสดุเปลือกนอกของยานศัตรูมีคุณสมบัติในการปิดกั้นสัญญาณที่รุนแรงเกินไป ทำให้ไม่มีอะไรเล็ดลอดออกไปได้เลย สิ่งที่เขาทำแทบจะเป็นการตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ

อย่างน้อยนั่นก็ควรจะเป็นทฤษฎีที่เกิดขึ้น หากเฉินเฟิงไม่ได้ระเบิดยานจนเกิดเป็นรูโหว่

ไม่มีใครคาดคิดว่า สุดท้ายแล้วสัญญาณที่เก่าแก่ที่สุดอย่างคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ากลับเป็นสิ่งที่ใช้งานได้จริง

แม้ชุดเกราะของหลินปู้จะถูกทำลายไปจนหมดสิ้นแล้ว แต่ข้อมูลที่เขาแพร่กระจายออกไปในฐานะคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าได้สะท้อนไปมาอยู่ภายในยานศัตรูเป็นเวลานาน แม้ความเข้มข้นจะลดลงไปมาก แต่ก็ยังคงบรรจุข้อมูลสำคัญเอาไว้และสามารถนำมาวิเคราะห์ได้

เฉินเฟิงกวาดสายตามองแผนผังโครงสร้างภายในที่ไม่สมบูรณ์นักนี้ แล้วใช้ความจำทางสายตาจดจำมันอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่เขากำลังทำความเข้าใจข้อมูลในใจ เขาก็อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำ