บทที่ 488 ผมไปแล้วนะ

**ตอนที่ 477: ผมไปแล้วนะ**

ในโลกเสมือนจริง เฉินเฟิงยืนกอดอกอยู่กลางสนามฝึกที่รายล้อมไปด้วยขุนเขา เขากวาดสายตามองไปรอบๆ

สนามฝึกกว้างใหญ่จนสุดลูกหูลูกตา

ไกลออกไปคือทิวเขาเขียวขจีและต้นไม้หนาทึบ มีอาคารสูงตระหง่านพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าหลังแล้วหลังเล่า

หอนาฬิกาสูงใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ทางซ้ายมือ ส่วนอนุสาวรีย์ตั้งเด่นอยู่ทางขวา

เบื้องหลังของเฉินเฟิงคือเทือกเขาหิมะอันสูงตระหง่าน เมฆสีขาวราวกับแพรไหมลอยละล่องอยู่กึ่งกลางภูเขาอย่างเชื่องช้า

ฉากตรงหน้าเฉินเฟิงนั้นทั้งสมจริงและเลื่อนลอย

สมจริงเพราะด้วยพลังการประมวลผลของ "ซิงเฟิง" ในปัจจุบัน ความเป็นจริงเสมือนได้ก้าวข้ามขีดจำกัดจนแยกไม่ออกว่าคือของจริงหรือของปลอม แม้แต่กลิ่นหญ้าที่สูดดมเข้าไปก็เหมือนกับโลกแห่งความเป็นจริงทุกประการ

เลื่อนลอยเพราะซิงเฟิงได้นำภาพจำของฐานทัพเทือกเขาหิมะจากเส้นเวลาต่างๆ ในความทรงจำของเฉินเฟิงมาผสมผสานเข้าด้วยกัน

หอนาฬิกา, อนุสาวรีย์, ลู่วิ่งจำลองเต็มรูปแบบ, หอพักที่พุ่งสูงเสียดฟ้า, อาคารพัฒนาวิศวกรรมขนาดใหญ่...