บทที่ 486 แม้ต้องฝืนแสงสว่าง ก็จะขอออกเดินทางท่ามกลางพายุ

บทที่ 475: แม้ต้องฝืนแสงสว่าง ก็จะขอออกเดินทางท่ามกลางพายุ

วันแรกของสงคราม ตลอดระยะเวลายี่สิบสี่ชั่วโมง ทั้งสองฝ่ายระดมยิงปืนใหญ่เข้าใส่กันไม่หยุดหย่อนเป็นเวลาแปดหมื่นหกพันสี่ร้อยวินาที ไม่เคยมีเสี้ยววินาทีใดที่เสียงปืนจะเงียบลง

ดูเผินๆ นี่ราวกับเป็นศึกตัดสินชี้ชะตา

ทว่ามนุษยชาติรู้ดีว่านี่เป็นเพียงการหยั่งเชิงก้าวแรกของพวกตาข่ายตา (复眼者) เท่านั้น เพียงแต่ความรุนแรงของการหยั่งเชิงนี้หนักหนาสาหัสจนยากจะทานทน และสร้างความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

มนุษย์ใช้เวลาหนึ่งร้อยปีพิสูจน์ให้เห็นถึงความสามารถในการเรียนรู้อย่างรวดเร็วและการพัฒนาเชิงลึกของระบบดาว

มนุษย์เลือกเดินบนเส้นทางที่แตกต่างจาก "ลัทธิฉวยโอกาส" ของพวกตาข่ายตาอย่างสิ้นเชิง เราไม่ใช่พวกนิยมปฏิบัติที่บ้าคลั่ง

เมื่อพวกตาข่ายตาตัดสินใจจะดูดซับเทคโนโลยีใด พวกเขามักจะใช้ความรู้ทางชีววิทยาแก้ปัญหาโดยตรง เปลี่ยนของคนอื่นให้กลายเป็นของตนเองเสียก็จบเรื่อง

พวกตาข่ายตาอาศัยทางลัดทางเทคโนโลยีชีวภาพ พุ่งทะยานออกจากกระจุกดาราจักรเวอร์โก และปกครองดินแดนอันกว้างใหญ่นี้มานานเท่าใดไม่มีใครทราบ

พวกเขาไม่มีความจำเป็นต้องเสียแรงไป "เรียนรู้" สิ่งที่ได้ไม่คุ้มเสีย

นี่คือลักษณะเฉพาะของอารยธรรมตาข่ายตา