บทที่ 485 แนวรบสุดท้าย

บทที่ 474: แนวรบสุดท้าย

วันที่ 18 กันยายน ปี 3121 กองเรือรบรูปทรงปริซึมเดินทางมาถึงตามกำหนดการ พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ยากจะหาใดเปรียบ

ทว่าผู้คนภายในระบบดาวเงา (Shadow Galaxy) กลับไม่ตื่นตระหนก

เพราะนี่เป็นสิ่งที่ฝ่ายบริหารระดับสูงของจักรวรรดิคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว มนุษยชาติได้เตรียมแผนรับมือไว้อย่างเต็มที่

พื้นที่รอบนอกของระบบดาวเงาทั้งหมดถูกวางด้วยกับระเบิดล่องหน (Ghost Mines) จำนวนมหาศาล ครอบคลุมความหนาถึงหนึ่งร้อยล้านกิโลเมตร

จำนวนของกับระเบิดเหล่านี้มีมากกว่าล้านล้านลูก

กับระเบิดแต่ละลูกมีขนาดเพียงเท่ากำปั้น กระจายตัวอยู่ราวกับฝุ่นละอองภายนอกเยื่อหุ้มไดสัน (Dyson Membrane) โดยแต่ละลูกจะโคจรไปตามวงโคจรที่กำหนดไว้รอบระบบดาวขนาดใหญ่

การกระจายตัวของกับระเบิดเน้นไปที่บริเวณใกล้กับระนาบสุริยวิถี (Ecliptic Plane) ซึ่งมีความหนาแน่นสูงสุด

แต่เพื่อรักษาขีดความสามารถในการหาข่าวกรองเหนือระนาบสุริยวิถี กับระเบิดจำนวนหนึ่งจึงถูกจัดวางในมุมตัดที่แตกต่างกันออกไป จนในที่สุดก็ก่อตัวเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ที่มีลักษณะคล้ายแผ่นแป้งทอดที่ถูกดึงจนยืดออก คล้ายกับเยื่อหุ้มไดสัน

เนื่องจากกับระเบิดอยู่ห่างจากดวงอาทิตย์เงามากเกินไป การอาศัยเพียงแรงโน้มถ่วงธรรมชาติของดาวฤกษ์ไม่สามารถตรึงกับระเบิดให้อยู่ในขอบเขตที่แน่นอนเพื่อสร้างสนามทุ่นระเบิดที่มั่นคงได้